மொழியைத் தேர்ந்தெடுங்கள்
தமிழ்
01 / Question
கல்விப் பிரகடனம்
Mantvydas P எழுதிய கல்விப் பிரகடனம்: நிறுவனக் கல்வியின் விமர்சனமும் தனிநபர்மையக் கற்றலுக்கான அழைப்பும்.
கல்விப் பிரகடனம்
அறிமுகம்
எப்படிச் சிந்திப்பது என்பதை கல்வி நமக்குக் கற்றுத்தந்திருக்க வேண்டும். புரிதல், தீர்மானிக்கும் திறன், நம்மைச் சுற்றியுள்ள உலகைக் கேள்வி கேட்கும் திறன் ஆகியவற்றை வளர்ப்பதே அதன் நோக்கமாக இருந்தது. ஆனால் பலருக்கு அது முற்றிலும் வேறொன்றாக மாறிவிட்டது.
அது அறிவை வாக்குறுதி அளிக்கிறது; ஆனால் பல நேரங்களில் மனப்பாடத்திற்கே வெகுமதி அளிக்கிறது. வளர்ச்சியைப் பேசுகிறது; ஆனால் பதற்றத்தையும் அழுத்தத்தையும் உருவாக்குகிறது. வாய்ப்புகளை உருவாக்குவதாகக் கூறுகிறது; ஆனால் பல நேரங்களில் தற்சார்புக்குப் பதிலாகச் சார்புநிலையை வளர்க்கிறது. அறிவாற்றலை வளர்க்க வேண்டிய அமைப்பு, நடத்தையை நிர்வகிக்கும் அமைப்பாக மேலும் மேலும் செயல்படுகிறது.
இது ஓரங்களில் நிகழும் சிறிய தோல்வி அல்ல. இது கட்டமைப்புச் சார்ந்தது.
தீங்கு விளைவிக்கும் பொதுவான நோக்கம் இல்லாமலேயே ஒரு அமைப்பு தீங்கு விளைவிக்கலாம். நல்ல நோக்கங்கள் நல்ல விளைவுகளுக்கு உத்தரவாதமல்ல.
சிறு வயதிலிருந்தே மாணவர்கள் புரிந்துகொள்வது எப்படி என்பதை அல்ல, தேர்ச்சி பெறுவது எப்படி என்பதைக் கற்கிறார்கள். கேள்வி கேட்பது எப்படி என்பதை அல்ல, கீழ்ப்படிவது எப்படி என்பதைக் கற்கிறார்கள். காலப்போக்கில் ஆர்வம் ஆபத்தாகிறது; தவறுகள் அச்சமாகின்றன; உடன்படுவதே மிகப் பாதுகாப்பான உத்தியாகிறது. சிந்திப்பது—உண்மையாக, சுயமாகச் சிந்திப்பது—ஆபத்தானதாகத் தோன்றத் தொடங்குகிறது.
ஆனாலும் இந்தச் செயல்முறை இன்னும் கல்வி என்றே அழைக்கப்படுகிறது.
அதே நேரத்தில், அமைப்பு தன்னைச் சுற்றி அமைதியாக ஒரு படிநிலையை உருவாக்குகிறது. பட்டங்கள் மனித மதிப்பின் அடையாளங்களாகின்றன. நிறுவனங்கள் ஏற்புடையதன்மையின் வாயிற்காவலர்களாகின்றன. மனிதர்களை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்வதற்கு முன்பே அவர்கள் வகைப்படுத்தப்பட்டு மதிப்பிடப்படுகிறார்கள். நவீன சாதிமுறையைப் போன்ற ஒரு கட்டமைப்பு உருவாகிறது—பழைய அமைப்புகளைவிடக் குறைவாகத் தெரிவது, ஆனால் சமூகம் செயல்படும் விதத்தில் ஆழமாகப் பதிந்திருப்பது.
வகுத்தளிக்கப்பட்ட பாதையில் செல்பவர்கள் ஏற்கப்படுகிறார்கள். அதற்கு வெளியே செல்பவர்கள் கேள்விக்குள்ளாக்கப்படுகிறார்கள். அவர்கள் என்ன அறிந்திருக்கிறார்கள் என்பதற்காகவே அல்ல; எப்படிக் கற்றார்கள் என்பதற்காக. இது தகுதி அல்ல. நியாயத்தின் வேடமிட்ட முன் ஒப்புதல் இது.
ஆனாலும் மக்கள் தொடர்ந்து பங்கேற்கிறார்கள். எப்போதும் அமைப்பை நம்புவதால் அல்ல; பங்கேற்காமல் இருக்க அஞ்சுவதால். ஒதுக்கப்படுவதற்கு, பின்தங்குவதற்கு, தொடங்குவதற்கு முன்பே முத்திரை குத்தப்படுவதற்கு அஞ்சுகிறார்கள். அச்சமே பங்கேற்பின் இயக்கியாகிறது; சுதந்திரமான மனிதர்களை உருவாக்குவதாகக் கூறும் எதற்கும் அச்சம் மோசமான அடித்தளம்.
இதற்கிடையில் உலகம் ஏற்கெனவே மாறிவிட்டது.
அறிவு இனி அரிதானதல்ல. அணுகல் இனி குறுகியதல்ல. செயற்கை நுண்ணறிவின் எழுச்சியால், கற்றல் இனி மெதுவானதாகவோ, ஒரே தரப்படுத்தப்பட்டதாகவோ, நிறுவனங்களால் கட்டுப்படுத்தப்படுவதாகவோ இருக்க வேண்டியதில்லை. அது தேவைக்கேற்ப மாறக்கூடியதாகவும், தொடர்ச்சியானதாகவும், தனிநபருக்கேற்ப வடிவமைக்கப்பட்டதாகவும் இருக்கலாம். முதன்முறையாக, கட்டமைப்புக்குப் பதிலாகப் புரிதலை மையமாகக் கொண்டு கற்றலை உருவாக்க முடிகிறது.
ஏகபோகம் முடிந்துவிட்டது.
ஆனால் அமைப்பு நீடிக்கிறது—காலாவதியானதாக, இறுக்கமானதாக; அதன் விளைவுகளால் அல்ல, அது அவசியம் என்ற நம்பிக்கையால் காக்கப்படுவதாக.
இப்போது நாம் எதிர்கொள்ளும் முரண்பாடு இதுதான். அறிவை வாக்குறுதி அளித்தும் அடிக்கடி குழப்பத்தை உருவாக்கும் அமைப்பு. வளர்ச்சியை வாக்குறுதி அளித்தும் பதற்றத்தை உருவாக்குவது. சார்புநிலையை ஊக்குவித்தபடியே அறிவாற்றலை வளர்ப்பதாகக் கூறுவது.
ஒரு கட்டத்தில் இப்படிப்பட்ட அமைப்பைக் கேள்விக்கு உட்படுத்த வேண்டும்.
கண்மூடித்தனமாக அல்ல. ஆதாரமின்றி அல்ல. ஆனால் தெளிவாக.
இது கல்வியை நிராகரிப்பதல்ல. அதை மீட்டெடுப்பது. உண்மையான கற்றல் கீழ்ப்படிதல் அல்ல. உண்மையான புரிதல் திரும்பச் சொல்வது அல்ல. உண்மையான அறிவாற்றல் சான்றளிப்பு அல்ல.
அது சிந்திப்பது.
சிந்தனையை வற்புறுத்த முடியாது. அதை வளர்க்க வேண்டும்.
வேறொரு அணுகுமுறை சாத்தியம் மட்டுமல்ல, அவசியமும் ஆகியுள்ள கட்டத்தில் நாம் இப்போது இருக்கிறோம். இன்னும் திறந்த, இன்னும் தேவைக்கேற்ப மாறக்கூடிய, இன்னும் மனிதத்தன்மை கொண்ட, மக்கள் உண்மையில் கற்கும் விதத்துடன் இன்னும் பொருந்தும் அணுகுமுறை.
மாற்றம் தேவையா என்பது இனி கேள்வியல்ல. அதில் பங்கேற்க நாம் தயாரா என்பதே கேள்வி.
இதைப் பார்ப்பதில் நீங்கள் தனியாக இல்லை. இதைக் கேள்வி கேட்பதில் நீங்கள் தனியாக இல்லை. இதைத் தாண்டிச் செல்வதிலும் நீங்கள் தனியாக இல்லை.
பகுதி I — பிரச்சினை
நீண்ட காலமாகக் கல்வி அமைப்பின் பிரச்சினைகளை நான் பார்த்திருக்கிறேன்—தனிப்பட்ட அனுபவங்கள் வழியாக, புள்ளிவிவரங்கள் வழியாக, சூழல்களையும் தலைமுறைகளையும் கடந்து மீண்டும் தோன்றும் வடிவங்கள் வழியாக. இது தனிப்பட்ட சம்பவங்கள் மட்டுமல்ல. விளைவுகளிலும், நடத்தையிலும், ஊக்கங்களிலும், கட்டமைப்பிலும் இது தெரிகிறது.
மாற்றம் குறித்து—உண்மையான திருப்பம் குறித்து, இந்த அமைப்பை எதிர்கொள்ள மக்களை ஒன்றிணைப்பது குறித்து—நான் தீவிரமாகச் சிந்திக்கத் தொடங்கியது சுமார் 2017-இல். கோவிடுக்கு முன்பு. செயற்கை நுண்ணறிவுப் புரட்சிக்கு முன்பு.
அந்தத் தருணம் ஒரு காரணத்தால் சுவாரசியமானது: மார்ட்டின் லூதர் தனது வாதங்களை வெளியிட்டுச் சரியாக 500 ஆண்டுகள் கழித்து அது வருகிறது. பலர் அந்தக் காலத்தை ஒரு குறியீட்டுத் திருப்பமாகக் கருதுகிறார்கள்—இடைக்காலத்திலிருந்து வெளியேறும் மாற்றமாக. உண்மையை வரையறுக்கும் அதிகாரம் யாருக்கு உள்ளது என்பதை மட்டுமல்ல, ஏற்கெனவே அனைவருக்கும் உரிய ஒன்றை அடையத் தனிநபர்களுக்கு நிறுவன இடைத்தரகர்கள் ஏன் தேவை என்பதையும் லூதர் கேள்விக்குள்ளாக்கினார். இன்று கற்றலுக்கும் அதன் சொந்த இடைத்தரகர்கள் உள்ளனர்—அதன் சொந்த மதகுருமார்களைப் போல: பள்ளிகள், பல்கலைக்கழகங்கள், எந்தப் பாதைகள் ஏற்புடையவையாக அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும் என்று தீர்மானிக்கும் சான்றளிப்பு அமைப்புகள். ஒருவர் அதே உள்ளடக்கத்தைப் படிக்கலாம், அதே திறன்களை வளர்க்கலாம், அதைவிட அதிகமாகவும் புரிந்துகொள்ளலாம்—ஆனால் நிறுவன ஒப்புதல் இல்லையெனில் அது கணக்கில் வராதாம். இந்த வகையில் நிறுவனக் கல்வி நவீன பாவமன்னிப்புச் சீட்டைப் போலத் தோன்றுகிறது: கட்டணமும் வருகையும் ஏற்புடையதன்மையை வாங்குகின்றன, புரிதலை அல்ல. இந்த ஒப்பீடு கட்டமைப்பு சார்ந்தது, நேரடியானது அல்ல. ஆழமான கேள்வி: அறிவு உண்மையாகத் தனிநபரைச் சென்றடைந்ததா என்பதை ஒரு நிறுவனம் ஏன் தீர்மானிக்க வேண்டும்?
கல்வியும் நம்பிக்கையும் அடிப்படையில் எதிரெதிரானவையாக இருக்க வேண்டியவை. நம்பிக்கை ஏற்றுக்கொள்ளச் சொல்கிறது. கல்வி கேள்வி கேட்கும், ஆராயும், புரிந்துகொள்ளும் திறனை வளர்க்க வேண்டும்.
ஆனாலும் இன்று ஒரு முரண்பாடு தோன்றுகிறது.
நம்பிக்கைக்குப் பதிலாக அறிவைக் கொண்டுவர வேண்டிய அமைப்பான கல்வியே பல வகைகளில் இன்னொரு நம்பிக்கை அமைப்பாக மாறிவிட்டது.
இது அபத்தமாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் மேலும் மேலும் உண்மையாகிறது. சிந்தனையை ஊக்குவிக்க வேண்டிய அமைப்பு இப்போது அடிக்கடி உடன்பாட்டுக்கு வெகுமதி அளிக்கிறது. அதிகாரத்தைக் கேள்வி கேட்க வேண்டிய அமைப்பு, அரிதாகவே கேள்வி கேட்கப்படும் அதிகாரமாக மாறிவிட்டது. இது வெறும் உணர்வு அல்ல—மக்கள் கற்கும் விதத்தில் தெரிகிறது: புரிந்துகொள்ள அல்ல, தேர்வுகளில் தேர்ச்சி பெற; சிந்திக்க அல்ல, திரும்பச் சொல்ல.
ஐந்நூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மீண்டும் அதே பிரச்சினையை எதிர்கொள்கிறோம். வடிவம் மட்டுமே மாறியிருக்கிறது. முன்பு அது மதம். இப்போது அதை கல்வி என்கிறோம். ஆனால் கட்டமைப்பு பரிச்சயமானது: அறிவுக்குப் பதிலாக நம்பிக்கை, பகுப்பாய்வுக்குப் பதிலாக அதிகாரம், புரிதலுக்குப் பதிலாக ஏற்றுக்கொள்ளுதல். இனியும் புறக்கணிக்க முடியாத பிரச்சினை இது.
புரிதலை ஆராய்வதற்கு முன்பே நிறுவன ஒப்புதலை நம்பும்போது அது ஒரு நம்பிக்கை அமைப்பாகிறது: சான்றிதழ் அறிவாற்றலின் ஆதாரமாகக் கருதப்படுகிறது; அதே கற்றல் அங்கீகரிக்கப்பட்ட பாதைக்கு வெளியே நடந்தால் குறைந்த ஏற்புடையதன்மை கொண்டதாக நடத்தப்படுகிறது. நிறுவனங்கள் ஒன்றையொன்று அங்கீகரிக்கின்றன; அந்த அங்கீகாரம் அறிவின் ஆதாரமாகத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது.
ஒரு நிறுவனம் சாட்சியாக இருப்பதால் கற்றல் உண்மையாகிவிடாது. ஒரு நிறுவனம் சான்றளிப்பதால் அறிவு உண்மையாகிவிடாது. ஒருவரைப் படித்தவர் என்று அழைக்க அமைப்பு அனுமதிப்பதால் அவர் அறிவாளியாகிவிட மாட்டார்.
ஒருவரின் கற்றலுக்கு வழிகாட்டுவதற்கும் அது கணக்கில் கொள்ளப்பட வேண்டுமா என்பதில் அதிகாரம் கோருவதற்கும் வேறுபாடு உள்ளது. ஆசிரியர்களும் வழிகாட்டிகளும் புரிதலுக்கு ஆதரவளிக்க வேண்டும்; அதன் ஏற்புடையதன்மையின் வாயிற்காவலர்களாக இருக்கக் கூடாது.
அமைப்பு தன் உண்மையான வடிவில் தன்னை வெளிப்படுத்துவதில்லை என்பதே இதை மேலும் மோசமாக்குகிறது. அது தன்னை விடுதலையாக முன்வைக்கிறது. அறிவு, வளர்ச்சி, வாய்ப்பு, கண்ணியம், சமூக முன்னேற்றம், அறிவாற்றல், வெற்றி ஆகியவற்றை வாக்குறுதி அளிக்கிறது. இளைஞர்கள் பாதையைப் பின்பற்றி, அழுத்தத்தைத் தாங்கி, சான்றிதழ்களைச் சேகரித்து, போதுமான ஆண்டுகளைத் தியாகம் செய்தால் திறமை, நிலைத்தன்மை, அர்த்தம் ஆகியவை வெகுமதியாகக் கிடைக்கும் என்கிறது.
ஆனால் இந்த வாக்குறுதி மேலும் மேலும் பொய்யாகிறது.
இது வெறும் செயல்திறனின்மை அல்ல. இது ஏமாற்றுதல்.
இங்குள்ள ஆழமான வடிவம் கல்வித் தோல்வி மட்டுமல்ல—இது இலட்சிய உலகச் சிந்தனை. கோட்பாட்டில் அறநெறி ரீதியாக அழகாகத் தோன்றும் அமைப்புகளைச் சமூகங்கள் மீண்டும் மீண்டும் உருவாக்குகின்றன. அவை பகுத்தறிவானவை, அவசியமானவை, நாகரிகப்படுத்துபவை, மனிதநேயமானவை என முன்வைக்கப்படுகின்றன. காகிதத்தில் ஒழுங்கையும் முன்னேற்றத்தையும் வாக்குறுதி அளிக்கின்றன. உண்மையில், ஒத்துப்போகக் கோரும், மாறுபாட்டை ஒடுக்கும், உருவாக்குவதாகக் கூறும் விளைவுகளிலிருந்து மேலும் மேலும் விலகும் இறுக்கமான கட்டமைப்புகளாக மாறுகின்றன.
இடைக்காலத்தில் மதம் அறநெறி உண்மை, ஒழுங்கு, மீட்பு ஆகியவற்றை வாக்குறுதி அளித்தது. நடைமுறையில் அடிக்கடி எதிர்மாறானவற்றை உருவாக்கியது: அச்சம், படிநிலை, ஒடுக்குமுறை, வன்முறை, துன்பம். வாக்குறுதியும் விளைவும் வெவ்வேறானவை மட்டும் அல்ல—எதிரெதிரானவை.
பின்னர் பொதுவுடைமை போன்ற அரசியல் இலட்சிய உலகங்கள் வந்தன. அதன் இலட்சிய வடிவில் சமத்துவம், நீதி, விடுதலை, அனைவருக்கும் சிறந்த உலகம் ஆகியவற்றை வாக்குறுதி அளித்தது—உண்மையான இலட்சிய உலகம். ஆனால் இறுக்கமான அமைப்பாகத் திணிக்கப்பட்டபோது அது சமத்துவத்தை உருவாக்கவில்லை. அச்சம், வற்புறுத்தல், துன்பம், முன்பெப்போதும் காணாத அளவிலான பெருமளவு மரணங்களை உருவாக்கியது. இலட்சிய உலகை வாக்குறுதி அளித்து பேரழிவை வழங்கியது.
இப்போது நம்மிடம் கல்வி உள்ளது.
அது அறிவு, புரிதல், வளர்ச்சி ஆகியவற்றை வாக்குறுதி அளிக்கிறது. ஆனால் நடைமுறையில் அறிவுக்குப் பதிலாக நம்பிக்கை, சிந்தனைக்குப் பதிலாகக் கீழ்ப்படிதல், வளர்ச்சிக்குப் பதிலாக மனஅழுத்தம், அறிவுச் சுதந்திரத்திற்குப் பதிலாக உணர்வுசார் அழுத்தம் ஆகியவற்றை அடிக்கடி உருவாக்குகிறது. தெளிவை வாக்குறுதி அளித்துக் குழப்பத்தை உருவாக்குகிறது; வளர்ச்சியை வாக்குறுதி அளித்துப் பதற்றத்தை உருவாக்குகிறது; அறிவை வாக்குறுதி அளித்து நிபந்தனைப்படுத்தப்பட்ட நம்பிக்கையை உருவாக்குகிறது.
மீண்டும் அதே வடிவம்.
அமைப்புகளின் கண்ணோட்டத்தில் இது தற்செயலானதல்ல. சரியான பதில்கள், வேகம், மனப்பாடம், உடன்பாடு ஆகியவற்றுக்கு மாணவர்களுக்கு வெகுமதி அளிக்கப்படுகிறது; மாறுபாடு, நிச்சயமின்மை, சுயசிந்தனை ஆகியவற்றுக்கு அவர்கள் தண்டிக்கப்படுகிறார்கள். காலப்போக்கில் இது நடத்தையை வடிவமைக்கிறது. தேர்ச்சி பெறக் கற்கிறார்கள், புரிந்துகொள்ள அல்ல; செயல்திறனைக் காட்டக் கற்கிறார்கள், சிந்திக்க அல்ல; கீழ்ப்படியக் கற்கிறார்கள், கேள்வி கேட்க அல்ல.
அந்தக் கட்டத்தில் அதை அதன் மூலப் பொருளில் கல்வி என்று அழைப்பது கடினமாகிறது.
அது கட்டமைக்கப்பட்ட நடத்தை நிபந்தனைப்படுத்தலாகத் தோன்றத் தொடங்குகிறது: வெகுமதி, தண்டனை, மீள்செயல், கீழ்ப்படிதல். பல வகைகளில் அது சுயமான மனிதச் சிந்தனையின் வளர்ச்சியைவிட விலங்குகளுக்கான பயிற்சிக்கு நெருக்கமாகத் தோன்றுகிறது.
இந்தச் செயல்முறை இளம் வயதிலேயே தொடங்குகிறது. பள்ளிகள் கற்றல் இடங்கள் மட்டுமல்ல—படிநிலைகள் உருவாகும், முத்திரைகள் குத்தப்படும், அந்தஸ்து அமல்படுத்தப்படும் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட சமூகச் சூழல்கள். எப்படி நடந்துகொள்வது, பேசுவது, குறிவைக்கப்படாமல் தவிர்ப்பது, பொருந்திப்போவது ஆகியவற்றை மாணவர்கள் விரைவாகக் கற்கிறார்கள். கொடுமைப்படுத்துதல் அமைப்பின் அரிதான தோல்வி அல்ல; கட்டமைப்பின் தொடர்ச்சியாகத் தோன்றும் விளைவு. பல்கலைக்கழகத்தை அடையும்போது இந்த வடிவங்கள் ஏற்கெனவே ஆழமாக உள்வாங்கப்பட்டிருக்கும்.
அதே நேரத்தில், கல்வி கற்றலைக் கடந்து வகைப்படுத்தும் கருவியாகிறது. பட்டங்கள், சான்றிதழ்கள், நிறுவன ஒப்புதல் ஆகியவை யாரை நம்புவது, வேலைக்கு அமர்த்துவது, மதிப்பது, புறக்கணிப்பது என்பதைத் தீர்மானிக்கத் தொடங்குகின்றன. நவீன சாதிமுறையைப் போன்ற கட்டமைப்பு உருவாகிறது—ஓரளவு சட்டத்தால் அமல்படுத்தப்பட்டு, நிறுவன அமைப்புகளாலும் சமூக எதிர்பார்ப்புகளாலும் மேலும் வலுப்படுத்தப்படுகிறது. மனிதர்கள் ஆரம்பத்திலேயே அமைப்புக்குள் இருப்பவர்கள், வெளியே இருப்பவர்கள் எனப் பிரிக்கப்படுகிறார்கள்.
தனிநபர்கள் வெளியே செல்லும்போது—சுயமாகக் கற்க முயலும்போது—அவர்களுக்கு வெகுமதி கிடைப்பதில்லை. அவர்கள் அடிக்கடி நிராகரிக்கப்படுகிறார்கள், ஒதுக்கப்படுகிறார்கள் அல்லது நேரடியாகப் பாகுபாட்டுக்கு உள்ளாகிறார்கள். அவர்கள் அறிந்திருப்பதற்காக அல்ல; அங்கீகரிக்கப்பட்ட பாதையைப் பின்பற்றாததால்.
இது தகுதி அல்ல. இது முன்வகைப்படுத்தல்.
கல்வியே சுதந்திரத்திற்கான பாதை என்று இளைஞர்களுக்குச் சொல்லப்படுகிறது; ஆனால் பலர் அச்சத்தால் அதில் நுழைகிறார்கள்: ஒதுக்கப்படுவோம் என்ற அச்சம், முத்திரை குத்தப்படுவோம் என்ற அச்சம், பின்தங்குவோம் என்ற அச்சம். அச்சமே பங்கேற்பின் இயக்கியாகிறது. சுதந்திரமான மனிதர்களை உருவாக்குவதாகக் கூறும் எதற்கும் அச்சம் மோசமான அடித்தளம்.
பின்னர் அமைப்பின் மைய முரண்பாடு வருகிறது. வாழ்க்கைக்குத் தயாராக்கப்படுவதாக மக்களுக்குச் சொல்லப்படுகிறது; ஆனால் பலர் தயாரின்றியே வெளியேறுகிறார்கள். கல்வி பெறுவதாகச் சொல்லப்படுகிறது; ஆனால் கற்பதில் பெரும்பகுதி புரிந்துகொள்வதைவிடத் தேர்ச்சி பெறுவது எப்படி என்பதாக உள்ளது. வளர்ச்சியடைவதாகச் சொல்லப்படுகிறது; ஆனால் பலர் அதற்குப் பதிலாக நீண்டகால மனஅழுத்தம், நெருக்கடி, உணர்வுசார் நிலையின்மை ஆகியவற்றை அனுபவிக்கிறார்கள்.
வளர்ச்சிக்கான இடங்களுக்குள் நுழைவதாக மாணவர்களுக்குச் சொல்லப்படுகிறது; ஆனால் பலர் அவமானம், ஒத்துப்போகும் அழுத்தம், பதற்றம் ஆகியவற்றை அனுபவிக்கிறார்கள். பள்ளி தன்னம்பிக்கையை உருவாக்குவதாகச் சொல்லப்படுகிறது; ஆனால் அது அடிக்கடி அச்சத்தை உருவாக்குகிறது. பல்கலைக்கழகம் அறிவுச் சுதந்திரத்தைக் குறிக்கிறது எனச் சொல்லப்படுகிறது; ஆனால் பிழைத்திருப்பது அதை கேள்வி கேட்பதைவிட அமைப்பைப் புரிந்துகொள்வதையே அதிகம் சார்ந்துள்ளது.
இது வளர்ச்சி அல்ல. இது நிபந்தனைப்படுத்தல்.
அமைப்பின் பலவீனமான விளைவுகளை ஆதரிப்பது கடினமாகும்போது, அது தன் தற்காப்பை மாற்றுகிறது. கல்வி ஒருபோதும் முதன்மையாகக் கற்பிக்கப்பட்ட அறிவைப் பற்றியது அல்ல, சுயமாகக் கற்கக் கற்றுத்தருவதைப் பற்றியது என்கிறது. ஆனால் சுயக் கற்றலே உண்மையான விளைவென்றால், சுயமாகக் கற்பவர்களே வெற்றியின் மிகத் தெளிவான ஆதாரமாகக் கருதப்பட வேண்டும்.
அதற்குப் பதிலாக, நிறுவன ஒப்புதல் இல்லாததால் சுயமாகக் கற்பவர்கள் அடிக்கடி நிராகரிக்கப்படுகிறார்கள் அல்லது ஒதுக்கப்படுகிறார்கள். அமைப்பு சுயக் கற்றலைத் தனது உள்விளைவாகப் பாராட்டுகிறது; ஆனால் வெளிப்பாதையாகத் தண்டிக்கிறது. தாங்களே கற்க மக்களுக்குக் கற்றுத்தருவதாகக் கூறிவிட்டு, தனது பங்கேற்பின்றி நடந்த அந்தக் கற்றலை அங்கீகரிக்க மறுக்கிறது. அது காப்பது கற்றலை அல்ல, அனுமதிக்கும் அதிகாரத்தை.
ஆனாலும் அது நீடிக்கிறது.
அது செயல்படுவதால் அல்ல; செயல்படவில்லை என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத அளவுக்கு மக்கள் அதில் முதலீடு செய்துவிட்டதால். மிகுந்த நேரம் தியாகம் செய்யப்பட்டுவிட்டது; மிகுந்த பணம் செலவிடப்பட்டுவிட்டது; மிகுந்த அடையாளம் அதைச் சுற்றி உருவாக்கப்பட்டுவிட்டது. அமைப்பைக் கேள்வி கேட்பது பலர் தங்கள் வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொண்ட கட்டமைப்பைக் கேள்வி கேட்பதாகிறது. ஆகவே அது காக்கப்படுகிறது, மீண்டும் மீண்டும் தொடரப்படுகிறது, நியாயப்படுத்தப்படுகிறது—உண்மை அதை மறுக்கும்போதும்.
ஏனெனில் தோல்வியை ஏற்றுக்கொள்வது இன்னும் ஆழமான ஒன்றை எதிர்கொள்ள வேண்டியதாகும்: வாக்குறுதி நிறைவேறவில்லை.
அதனால்தான் விமர்சனம் எதிர்க்கப்படுகிறது. அதனால்தான் முரண்பாடுகள் சகித்துக்கொள்ளப்படுகின்றன. அதனால்தான் பொய்யான வாக்குறுதிகள் தொடர்கின்றன.
இந்த அமைப்பே ஒரு பழைய உலகத்திற்காக உருவாக்கப்பட்டது—கணினிகள், இணையம், செயற்கை நுண்ணறிவு, உடனடி தகவல் அணுகல் ஆகியவற்றுக்கு வெகு முன்பே—ஆனால் அந்த முந்தைய காலத்தின் பல ஊகங்கள், கட்டமைப்புகள், வரம்புகளைச் சுமந்தபடியே இன்றும் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
இப்போது தொழில்நுட்பம் அந்த முரண்பாடுகளைப் புறக்கணிக்க முடியாததாக்குகிறது. அறிவு இனி அரிதல்ல—அது எங்கும் உள்ளது. செயற்கை நுண்ணறிவால் கற்றல் தனிப்பயனாக்கப்பட்டதாக, தேவைக்கேற்ப மாறுவதாக, தொடர்ச்சியானதாகிறது. ஏகபோகம் முடிந்துவிட்டது.
ஆகவே கேள்வி தவிர்க்க முடியாததாகிறது: கல்வி உண்மையாக அறிவு, புரிதல், வளர்ச்சி பற்றியது என்றால், அமைப்பு ஏன் கட்டுப்பாடு, வடிகட்டல், கீழ்ப்படிதல் ஆகியவற்றை இவ்வளவு சார்ந்துள்ளது? தெளிவுக்குப் பதிலாகப் பதற்றத்தை, தன்னம்பிக்கைக்குப் பதிலாகக் கடனை, தற்சார்புக்குப் பதிலாகச் சார்புநிலையை ஏன் உருவாக்குகிறது?
வளர்ச்சியை வாக்குறுதி அளிக்கும் ஒன்று ஏன் அடிக்கடி நிர்வகிக்கப்படும் அடிபணிதலாகத் தோன்றுகிறது?
இது சிறிய குறை அல்ல. இது கட்டமைப்புத் தோல்வி.
உண்மையைவிட வாக்குறுதியையும், சத்தியத்தைவிட நம்பிக்கையையும், புரிதலைவிட அதிகாரத்தையும் சார்ந்திருந்த முந்தைய ஒவ்வொரு அமைப்பையும் போல—இதுவும் கேள்விக்குள்ளாக்கப்பட வேண்டும்.
ஏனெனில் ஒரு அமைப்பு விளைவுகளுக்குப் பதிலாக நம்பிக்கையில் உயிர்வாழத் தொடங்கினால் அது வெறும் குறைபாடுடையதாக மட்டும் இருப்பதில்லை.
அது ஆபத்தானதாகிறது.
அடுத்து வருவது புகார்களின் பட்டியல் அல்ல.
அமைப்பு உண்மையில் செயல்படுவதைப் பற்றிய கட்டமைப்புப் பகுப்பாய்வு.
அது வாக்குறுதி அளிப்பதைப் பற்றியதல்ல—அது உருவாக்குவதைப் பற்றியது.
பகுதி II — அமைப்பின் பகுப்பாய்வு
I. அதிகாரம், ஏற்புடையதன்மை, கட்டுப்பாடு
1. பல்கலைக்கழகம் அறிவின் உயர்ந்த அளவுகோல் அல்ல
பல்கலைக்கழகம் அறிவாற்றல், உண்மை, மனித மதிப்பு ஆகியவற்றின் இறுதி அளவுகோல் அல்ல. அது தன்னை ஏற்புடையதன்மையின் உச்சமாக முன்வைக்கிறது; ஆனால் உண்மைக்கான நிறுவனமாக இருப்பதைவிட வடிகட்டும் நிறுவனமாகவே அடிக்கடி செயல்படுகிறது. பட்டயம் அறிவுத்திறனின் ஆதாரமாகக் கருதப்படுகிறது; அது கீழ்ப்படிதல், தாங்கும் திறன் அல்லது அமைப்பை அணுக முடிந்ததை மட்டுமே நிரூபிக்கக்கூடும். அதன் தோல்விகள் எங்கும் தெரிந்தாலும் சமூகம் பல்கலைக்கழகத்தை அளவுக்கு அதிகமாகப் புனிதமாகக் கருதுகிறது.
2. உயர்கல்வியின் அதிகாரம் செயற்கையாக மிகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது
உலகில் பத்தாயிரக்கணக்கான உயர்கல்வி நிறுவனங்கள் உள்ளன; அவை அனைத்தும் மேன்மையைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்த முடியாது. ஆனாலும் மக்கள் “பல்கலைக்கழகம்” என்பதை உண்மையின் ஒரே புனிதமான, ஒருங்கிணைந்த ஆதாரம்போல் பேசுகிறார்கள். கௌரவம் அடிக்கடி உண்மையான விளைவுகளால் அல்ல, தோற்றம், மீளுரைத்தல், மரபு, அச்சம் ஆகியவற்றால் நீடிக்கிறது. கல்வியே பலவீனமாக இருக்கும்போதும் நிறுவனப் புகழ் தன்னிச்சையாகக் காக்கப்படுகிறது.
3. முறையான கல்வியே ஏற்புடையதன்மைக்கான இயல்பான பாதையாகக் கருதப்படுகிறது
சமூகம் முறையான கல்வியை “இயல்பான” பாதையாகக் கருதுகிறது; வெளியே உள்ள எவரையும் சந்தேகத்துடன் பார்க்கிறது. தங்களுக்கு அது சிறந்தது என்பதால் அல்ல, மறுத்தால் சமூக மற்றும் தொழில்சார் தண்டனைகள் கிடைக்கும் என்பதால் பலர் செல்கிறார்கள். இது அமைப்புக்குச் செயற்கையான அதிகாரமளிக்கிறது: அது கற்பிப்பது மட்டுமல்ல, யார் ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கவர் என்பதையும் தீர்மானிக்கிறது. கல்வி சமூக நுழைவுச்சீட்டாகிவிட்டது.
4. பல்கலைக்கழகங்கள் பணத்தாலும் அரசியலாலும் வடிவமைக்கப்படுகின்றன
பல்கலைக்கழகங்கள் நடுநிலையான நிறுவனங்கள் அல்ல. நிதி, அரசியல், தரவரிசைகள், கருத்தியல், வெளிப்புற நலன்கள் அவற்றின் முன்னுரிமைகளைப் பாதிக்கின்றன. எதை ஆய்வது, கற்பிப்பது, காப்பது, புறக்கணிப்பது என்பவை உண்மையைவிட ஊக்கங்களையே அடிக்கடி பின்பற்றுகின்றன. அறநெறி மற்றும் அறிவுசார் அதிகாரம் கோரும் நிறுவனங்கள் அதிகாரக் கட்டமைப்புகளை இவ்வளவு சார்ந்திருக்கக் கூடாது.
5. தர அங்கீகாரம் ஒரு கட்டுப்பாட்டுக் கருவி
யார் “ஏற்புடையவர்” எனக் கணக்கில் கொள்ளப்பட வேண்டும் என்பதைத் தர அங்கீகாரம் தீர்மானிக்கிறது. அது அடிக்கடி தனியார், அரசியல் அல்லது நிறுவனச் சார்புடைய அமைப்புகள் வழியே செயல்படுகிறது. இதனால் கல்வி கற்றலை மட்டுமல்ல, அனுமதியையும் பற்றியதாகிறது. தர அங்கீகாரத்தை நிறுவனங்கள், துறைகள், நாடுகளுக்கிடையில்கூட ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தலாம். ஏற்புடையதன்மையைக் கட்டுப்படுத்தும் அமைப்பு வாய்ப்பைக் கட்டுப்படுத்துகிறது.
6. கல்வி நுழைவைக் கட்டுப்படுத்தும் கருவியாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது
பட்டத் தேவைகள் சட்டங்கள், விதிமுறைகள், பணியமர்த்தல் நடைமுறைகள், நிறுவனச் செயல்முறைகளில் பதிந்துள்ளன. இந்தத் தடைகள் தரக் கட்டுப்பாடாக முன்வைக்கப்பட்டாலும், அடிக்கடி செயற்கையான விலக்கலாகச் செயல்படுகின்றன. திறமையை நிரூபிப்பது எப்போதும் நோக்கமல்ல; பல நேரங்களில் அணுகலைக் குறைப்பதே நோக்கம். உண்மையைச் சோதிக்கும் அமைப்பாக இருப்பதற்கு முன்பே கல்வி வாயிற்காவல் அமைப்பாகிவிட்டது.
7. நிறுவனங்கள் கருவிகளையும் தொழில்நுட்ப வலிமையையும் குவிக்கின்றன
பல்கலைக்கழகங்கள் சான்றிதழ்களால் மட்டுமல்ல, நிதி, ஆய்வகங்கள், மென்பொருள், உபகரணங்கள், தொழில்நுட்ப உள்கட்டமைப்பு ஆகியவற்றின் மீதான பெரும் கட்டுப்பாட்டாலும் ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன. அவை கற்றல் கருவிகளைத் தம்மிடம் குவித்து, அந்தக் குவிப்பால் தங்கள் அதிகாரத்தை வலுப்படுத்துகின்றன. அவற்றின் மேன்மை இயற்கையானதாகக் காட்டப்படுகிறது; உண்மையில் அது ஓரளவு சமமற்ற அணுகலின் மீது கட்டப்பட்டுள்ளது.
II. தரப்படுத்தலும் மனிதத்தன்மை நீக்கமும்
8. பல்கலைக்கழகங்கள் அடிக்கடி தொழிலாளர்களை வழங்கும் வழித்தடங்களாகச் செயல்படுகின்றன
பல படிப்புகள் மாணவர்களை ஆழமான சிந்தனையாளர்களாக ஆக்குவதற்குப் பதிலாக வேலைச் சந்தைக்குப் பொருந்தத் தயாரிக்கின்றன. பெருநிறுவனக் கூட்டுறவுகள் கல்வியை மனித வளர்ச்சியைவிட நிறுவனப் பயன்பாட்டை நோக்கி வடிவமைக்கின்றன. பெரிய அமைப்புகளில் கையாளத்தக்க உறுப்புகளாக மாணவர்கள் பயிற்றுவிக்கப்படுகிறார்கள். நோக்கம் குறுகிய பொருளில் வேலைவாய்ப்புத் தகுதியாகிறது; மனம், பண்பு, சுயமான தீர்மானிக்கும் திறன் ஆகியவற்றின் முழு வளர்ச்சி அல்ல.
9. அமைப்பு ஆளுமைகளை அல்ல, கட்டளைகளை நிறைவேற்றுவோரை உருவாக்குகிறது
பல்கலைக்கழகங்கள் மனிதர்களை வளர்ப்பதாகக் கூறினாலும் உண்மையில் அவர்களை ஒரே மாதிரியாக்குகின்றன. தனித்துவத்தைவிடச் சமூகச் செயல்பாட்டுப் பயன்பாட்டிற்கு அமைப்பு வெகுமதி அளிக்கிறது. கட்டமைப்புகளுக்குள் பொருந்த மாணவர்கள் தயாரிக்கப்படுகிறார்கள்; அவற்றைக் கேள்வி கேட்க அல்ல. தனித்தன்மை பயன்பாட்டைவிடப் பெரும்பாலும் இரண்டாம் இடத்தில் உள்ளது.
10. பல படிப்புகள் மீளுருவாக்கப்பட்டவையும் செயற்கையாக வேறுபடுத்தப்பட்டவையும் ஆகும்
பல படிப்புகளின் உள்ளடக்கம் பெருமளவு ஒன்றோடொன்று ஒத்துள்ளது; பெயரில் மட்டுமே பெரும்பாலும் வேறுபடுகிறது. பெருமளவிலான மீளுருவாக்கம் உள்ள இடத்தில் இது பன்மைத்தன்மையின் தோற்றத்தை உருவாக்குகிறது. உண்மையான உள்ளடக்கத்தைவிடப் பெயர்களை அமைப்பு எளிதாகப் பெருக்குகிறது. நிறுவனப் பன்மைத்தன்மை அடிக்கடி வெளித்தோற்றம் மட்டுமே.
11. அமைப்பு மனிதர்களை எண்களாகச் சுருக்குகிறது
மதிப்பெண்கள், சராசரிகள், தரவரிசைகள், அளவிடக்கூடிய விளைவுகள் மனிதச் சிக்கல்தன்மையை நிர்வாக எளிமைக்குள் தட்டையாக்குகின்றன. ஒருவர் விவரக்குறிப்பு, மதிப்பெண், வகை அல்லது முறையான அந்தஸ்தாக மாறுகிறார். பெரும் மக்கள்தொகையை நிர்வகிக்க நிறுவனங்களுக்கு இது உதவலாம்; ஆனால் உண்மையான மனித மதிப்பைப் பிரதிபலிக்காது. நிறுவன அளவீட்டில் பலங்கள் பொருந்தாதவர்களைச் சராசரி சார்ந்த அமைப்புகள் அடிக்கடி தண்டிக்கின்றன.
12. தனித்தன்மையும் படைப்பாற்றலும் மைய விழுமியங்கள் அல்ல
கையாளத்தக்கதாக இருக்கும் வரையே தனித்தன்மை பெரும்பாலும் சகிக்கப்படுகிறது. படைப்பாற்றல் கோட்பாட்டில் பாராட்டப்படுகிறது; நடைமுறையில் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. முன்கணிக்கத்தக்க தன்மை, மீள்செயல், கீழ்ப்படிதல், அளவிடத்தக்க விளைவுகளை அமைப்பு விரும்புகிறது. நிறுவன மாதிரிக்குப் பொருந்தாதவை பிழையாகவோ இடையூறாகவோ கருதப்படுகின்றன.
III. கல்விக்குப் பதிலாக நிபந்தனைப்படுத்தல்
13. பள்ளியும் பல்கலைக்கழகமும் கற்பிப்பதைவிட நிபந்தனைப்படுத்துகின்றன
முறையான கல்வி உண்மையான கற்பித்தலைவிட நிபந்தனைப்படுத்தலை அதிகம் ஒத்திருக்கிறது. அது கீழ்ப்படிதலுக்கு வெகுமதி அளிக்கிறது, மாறுபாட்டைத் தண்டிக்கிறது, சமிக்ஞைகளுக்கு எதிர்வினையாற்ற மாணவர்களைப் பயிற்றுவிக்கிறது. கட்டமைப்பின் பெரும்பகுதி அறிவுசார் வளர்ச்சியைவிட விலங்குகளுக்கான பயிற்சியை ஒத்துள்ளது. நோக்கம் அடிக்கடி சரியான எதிர்வினையே, ஆழமான புரிதல் அல்ல. அறிவுசார் வளர்ச்சிக்கு முன்பே மாணவர்களின் நடத்தை வடிவமைக்கப்படுகிறது.
14. கல்வி அடிக்கடி உண்மையான கற்றலாக இல்லாமல் விலங்குகளுக்கான பயிற்சிபோல் உள்ளது
மீள்செயல், அழுத்தம், காலக்கெடுக்கள், ஒப்புதல், தண்டனை, வெகுமதிச் சுழற்சிகள் மூலம் மாணவர்கள் நிபந்தனைப்படுத்தப்படுகிறார்கள். இது நடத்தைப் பயிற்சியின் தர்க்கத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது: சரியாக எதிர்வினையாற்று, வரம்புக்குள் இரு, வெகுமதி பெறு. ஆர்வம், ஆராய்தல், சுயமாக வழிநடத்தப்படும் சிந்தனை இரண்டாம் இடத்திற்குச் செல்கின்றன. அமைப்பு முதலில் நடத்தையைச் செம்மைப்படுத்துகிறது, பின்னர் புரிதலை. இது மிக வலுவான மைய வாதங்களில் ஒன்று: அமைப்பு உடல்களையும் எதிர்வினைகளையும் பயிற்றுவிக்கிறது; மனங்களையும் தீர்மானிக்கும் திறனையும் அல்ல.
15. மாணவர்களுக்குத் தேர்ச்சி பெறக் கற்பிக்கப்படுகிறது, புரிந்துகொள்ள அல்ல
தனக்காகக் கற்பது, நிறுவன மதிப்பீட்டில் தப்பிப் பிழைக்கக் கற்பதிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டது. “உண்மை எது?” அல்லது “இது எப்படிச் செயல்படுகிறது?” என்பதற்குப் பதிலாக “தேர்ச்சி பெற நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” எனக் கேட்க மாணவர்கள் பயிற்றுவிக்கப்படுகிறார்கள். நீடித்த புரிதலின் இடத்தை குறுகியகாலச் செயல்திறன் பிடிக்கிறது. தேர்ச்சியான திறமைக்குப் பதிலாகத் தப்பிப்பதற்கான உத்திகளை அமைப்பு உருவாக்குகிறது.
16. பல்கலைக்கழகங்கள் சிந்திக்கக் கற்பிக்க வேண்டும்; ஆனால் அதிகாரத்தை நம்பவே அடிக்கடி கற்பிக்கின்றன
உண்மையான கல்வி தீர்மானிக்கும் திறன், சுதந்திரம், உண்மையை ஆராயும் திறன் ஆகியவற்றை வளர்க்க வேண்டும். மாறாக பல நிறுவனங்கள் வகுத்த சட்டகங்களுக்குக் கீழ்ப்படிதல், உணர்வுசார் ஒத்துப்போதல், படிநிலை ஆகியவற்றைக் கற்பிக்கின்றன. கேள்வி கேட்கக் கற்பிப்பதற்கு முன்பே மாணவர்கள் ஒத்துப்போகத் தள்ளப்படுகிறார்கள். எப்படிச் சிந்திக்க வேண்டும் என்பதற்கு முன்பே எதைத் திரும்பச் சொல்ல வேண்டும் எனக் கற்பிக்கப்படுகிறது.
IV. படிநிலை, அதிகாரம், நிறுவனப் பாதுகாப்பு
17. கல்விக் கட்டமைப்பு ஆழமான படிநிலையைக் கொண்டது
ஆசிரியர்கள், விரிவுரையாளர்கள், நிர்வாகிகள் தங்கள் திறமையை நிரூபிப்பதற்கு முன்பே பதவியின் அடிப்படையில் அதிகாரம் பெறுகிறார்கள். மரியாதை அடிக்கடி ஈட்டப்படுவதில்லை; கோரப்படுகிறது. அதிகாரம் பலவீனமாக, காலாவதியாக அல்லது உண்மையிலிருந்து துண்டிக்கப்பட்டிருந்தாலும் மாணவர்கள் அடிபணிய வேண்டும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இதனால் தொடக்கத்திலிருந்தே நிறுவனம் கட்டமைப்பு ரீதியாகச் சமமற்றதாகிறது.
18. சில மாணவர்கள் தங்களுக்குக் கற்பிப்பவர்களைவிடத் திறமையானவர்கள்
டிஜிட்டல் திறன்கள், தகவல் அணுகல், தொழில்நுட்பம், வேகமாக மாறும் துறைகளில் மாணவர்கள் ஆசிரியர்களை மிஞ்சலாம். ஆனாலும் அதிகாரத்தில் இருப்பவரே ஏற்புடையதன்மையின் மையமாக நீடிக்க வேண்டும் எனக் கட்டமைப்பு கருதுகிறது. இது உண்மையைவிட அந்தஸ்தைப் பாதுகாக்கிறது. அறிவுசார் அதிகாரம் பலவீனமான பின்னரும் நிறுவனப் படிநிலை நீண்டகாலம் நீடிக்கிறது.
19. அமைப்பு திறமையின்மையையும் தவறான நடத்தையையும் பாதுகாக்கிறது
இறுக்கமான படிநிலைகளில் திறமையின்மையை எதிர்ப்பது கடினம். பலவீனமான ஆசிரியர்களைக் கட்டமைப்பும் பதவிப்பெயரும் தொடர்ந்து காக்கலாம். பதவியே புனிதமாகக் கருதப்படும்போது அதிகாரத்தைத் தவறாகப் பயன்படுத்துவது எளிதாகிறது. மாணவர்களைத் தீங்கிலிருந்து காப்பதற்கு முன்பு நிறுவனத்தை அவமானத்திலிருந்து படிநிலை காக்கிறது.
V. அறிவின் ஏகபோகச் சரிவு
20. இணையம் அறிவின் பழைய ஏகபோகத்தை அழித்துவிட்டது
அறிவு இனி அரிதல்ல. நூல்கள், விரிவுரைகள், நிபுணர்கள், விளக்கங்கள் ஆகியவற்றிற்கான அணுகல் ஒரே நிறுவனத்தில் குவிந்திருக்க வேண்டிய உலகில் நாம் இனி வாழவில்லை. பல்கலைக்கழகங்களின் மூல வரலாற்று நியாயம் வெகுவாகப் பலவீனமடைந்துள்ளது. அறிவுக்கான ஒரே தீவிரமான பாதை நிறுவனக் கற்றல் அல்ல.
21. மக்கள் இப்போது பரவலாக்கப்பட்ட அமைப்புகள் மூலம் கற்கலாம்
இணைய விரிவுரைகள், திறந்த சமூகங்கள், கலந்துரையாடல் மன்றங்கள், வழிகாட்டிகள், திட்டங்கள், காப்பகங்கள், நிஜ உலகப் பணி ஆகியவை பல சூழல்களில் முறையான படிப்புகளைவிடத் திறம்படக் கற்பிக்கலாம். கற்றல் இப்போது தனித்தனி கூறுகளால் அமையக்கூடியதாக, உலகளாவியதாக, அடிக்கடி உடனடியானதாக உள்ளது. ஒரே நிறுவனத்திற்குப் பதிலாகப் பல ஆதாரங்களிலிருந்து மக்கள் தங்கள் கல்வியை உருவாக்கலாம். இதனால் நிறுவன ஏகபோகம் மேலும் மேலும் பகுத்தறிவற்றதாகிறது.
22. பலர் முறையான கல்வியைவிட இணையத்தில் அதிகம் கற்கிறார்கள்
இது இனி விளிம்புநிலை வாதமல்ல. முறையான நிறுவனங்களில் கழித்த ஆண்டுகளைவிட இணையம், சமூகங்கள், காணொளிகள், கருத்துகள், வழிகாட்டிகள் அல்லது சுயபடிப்பு வழியாக அதிகம் கற்றதாகப் பலர் நேர்மையாக உணர்கிறார்கள். பழைய அமைப்புக்கான எச்சரிக்கையாக இதைக் கருத வேண்டும். முறைசாராக் கற்றல் மீண்டும் மீண்டும் முறையான கற்றலை மிஞ்சும்போது பழைய கட்டமைப்பின் ஏற்புடையதன்மை பலவீனமாகிறது.
VI. செயற்கை நுண்ணறிவும் பழைய மாதிரியின் முடிவும்
23. செயற்கை நுண்ணறிவு கல்வியின் பொருளை மாற்றுகிறது
பெருந்திரள் கல்வியால் ஈடுகொடுக்க முடியாத அளவில் தனிப்பயனாக்கப்பட்ட கற்றலைச் செயற்கை நுண்ணறிவு சாத்தியமாக்குகிறது. கற்பவர் விளக்கங்கள், பின்னூட்டம், எடுத்துக்காட்டுகள், மறுஎழுத்துகள், சவால்கள், சுருக்கங்கள், உருவகச் சோதனைகள், பயிற்சி ஆகியவற்றை இப்போது உடனடியாகப் பெறலாம். நிர்ணயிக்கப்பட்ட வேகம், அட்டவணைகள், நிறுவன இடையூறுகளை மாணவர்கள் சார்ந்திருக்கும் பழைய மாதிரி இதனால் பலவீனமாகிறது. பல கற்பித்தல் முறைகள் ஏற்கெனவே எவ்வளவு திறனற்றவையாகவும் காலாவதியானவையாகவும் உள்ளன என்பதைச் செயற்கை நுண்ணறிவு வெளிப்படுத்துகிறது.
24. பல நிறுவன அமைப்புகளைவிடச் சிறப்பாகக் கற்பிக்கச் செயற்கை நுண்ணறிவு உதவலாம்
கற்பவரின் வேகம், நிலை, பாணி, குறைபாடுகளுக்கு ஏற்பச் செயற்கை நுண்ணறிவு மாறலாம். அவமானம், தாமதம், நிறுவனத் தடைகள் இன்றி ஒரே கருத்தைப் பல வழிகளில் விளக்கலாம். மீள்பார்வை, கேள்வி, சோதனை, உருவகப் பயிற்சி, படைப்பாற்றல் ஆகியவற்றை ஆதரிக்கலாம். சரியாகப் பயன்படுத்தினால் அது வெறும் குறுக்குவழியல்ல; ஆழமான புரிதலுக்கான கருவி. செயற்கை நுண்ணறிவு கல்வியை நீக்குவதில்லை. கல்வியை வளர்ச்சியடையக் கட்டாயப்படுத்துகிறது.
25. கல்விசார் செயற்கை நுண்ணறிவு திறனை வளர்க்க வேண்டும், சார்புநிலையை அல்ல
கல்விசார் செயற்கை நுண்ணறிவின் வெற்றியை, கற்பவர் எவ்வளவு அதிகத் திறனுடையவராகிறார் என்பதால்தான் அளவிட வேண்டும்—கருவியிடம் எத்தனை முறை திரும்புகிறார் என்பதால் அல்ல. சிந்தனையின் இடத்தைப் பிடிக்கும் செயற்கை நுண்ணறிவு சார்புநிலையை உருவாக்குகிறது. ஆர்வம், தீர்மானிக்கும் திறன், சுயக் கற்றலை வலுப்படுத்தும் செயற்கை நுண்ணறிவு மனிதத் திறனை விரிவுபடுத்துகிறது.
26. கல்வி இப்போது என்னவாக வேண்டும் என்பதைச் செயற்கை நுண்ணறிவின் இருப்பு வெளிப்படுத்துகிறது
நினைவாற்றல், மீள்செயல், தகவல் மீட்பு, அடிப்படை விளக்கம் ஆகியவற்றில் செயற்கை நுண்ணறிவு உதவ முடியுமெனில் கல்வி மேல்நிலைக்குச் செல்ல வேண்டும். கல்வியின் எதிர்காலம் தீர்மானிக்கும் திறன், அறநெறி, கருத்துகளை இணைத்தல், படைப்பாற்றல், பொறுப்பு, பயன்பாட்டு அறிவாற்றல் ஆகியவற்றில் அதிகக் கவனம் செலுத்த வேண்டும். இன்னும் மனப்பாடத்திலும் இறுக்கமான தேர்வுகளிலும் மூழ்கிய அமைப்பு காலத்திற்குப் பின்தங்கியிருப்பது தெளிவு. காலாவதியான பள்ளிக்கல்வி வடிவங்களை நியாயப்படுத்துவதைச் செயற்கை நுண்ணறிவு கடினமாக்குகிறது.
VII. சான்றிதழ்கள், சாதி, பாகுபாடு
27. பட்டங்கள் திறமையைவிட அந்தஸ்தையே அடிக்கடி காட்டுகின்றன
பட்டம் ஒருவர் அமைப்பைக் கடந்து வந்தார் என்பதை அடிக்கடி நிரூபிக்கிறது; உண்மையான பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க முடியும் என்பதை அல்ல. அது சமூகச் சமிக்ஞை, அடையாளப் பதக்கம் அல்லது அனுமதிச்சீட்டாகச் செயல்படுகிறது. நடைமுறைத் திறனைப் பற்றி மிகக் குறைவாகச் சொன்னாலும், முதலாளிகள் அதை அக்கறை அல்லது ஏற்புடையதன்மையாகப் புரிந்துகொள்ளலாம். முறையான சான்றளிப்பும் உண்மையான திறமையும் அடிக்கடி தவறாகச் சமமாக்கப்படுகின்றன.
ஒரு சான்றிதழ் திறமையை ஆவணப்படுத்தலாம். அது திறமையை உருவாக்குவதில்லை; அது இல்லாதது திறமையின்மையை நிறுவுவதில்லை. ஆதாரத்தின் சாத்தியமான ஒரு வடிவமே சமூகம் ஏற்கத் தயாராக இருக்கும் ஒரே ஆதாரமாகும்போது பிரச்சினை தொடங்குகிறது.
28. சான்றிதழ்மையவாதம் நிஜ உலகத் திறனை அடிக்கடி தடுக்கிறது
பட்டமில்லாத பல திறமையானவர்கள் புறக்கணிக்கப்படுகிறார்கள், ஒதுக்கப்படுகிறார்கள் அல்லது தாழ்த்தப்படுகிறார்கள். அதே நேரத்தில் முறையான சான்றிதழ்கள் உள்ளவர்கள் செயல்திறனைப் பொருட்படுத்தாமல் மிகையாக மதிக்கப்படலாம். இது பணியமர்த்தல், ஊதியம், நம்பிக்கை, வாய்ப்பு ஆகியவற்றைச் சிதைக்கிறது. வெளிப்படுத்தப்பட்ட திறனைவிட நிறுவன ஒப்புதலை அமைப்பு விரும்புகிறது.
நிறுவன ஏகபோகத்தின் எதிர்மறை என்பது தரநிலைகள் இல்லாமை அல்ல. ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட பாதைகள் மூலம் அந்தத் தரநிலைகள் எட்டப்பட்டதை நிரூபிக்கும் சுதந்திரமே அது.
29. பட்டங்கள் தோற்றம் மற்றும் அந்தஸ்தின் சமிக்ஞைகளாகச் செயல்படுகின்றன
பலருக்கு உயர்கல்வி முதன்மையாகக் கற்றலைப் பற்றியது அல்ல. அது தோற்றத்தைப் பற்றியது. உண்மையான திறன் எதுவாக இருந்தாலும் பட்டம் அறிவாற்றல், ஒழுக்கம், ஏற்புடையதன்மையைக் காட்டுகிறது. அறிவைப் பெற மட்டுமல்ல, ஒரு குறிப்பிட்ட விதமாகப் பார்க்கப்படவும் மக்கள் செல்கிறார்கள். உள்ளடக்கத்தைப் போலவே தோற்றத்திற்கும் அமைப்பு வெகுமதி அளிக்கிறது. பல சந்தர்ப்பங்களில், புரிதலின் ஆதாரமாகும் முன்பே பட்டயம் சமூக அடையாளமாகிறது.
30. பட்டங்கள் சாதிமுறையைப் போன்ற கட்டமைப்பை உருவாக்குகின்றன
முறையான கல்வி நவீன சாதிமுறையைப் போன்ற அமைப்பை உருவாக்குகிறது. இருமைப் பிரிவு உருவாகிறது: பட்டம் உண்டு அல்லது இல்லை. உண்மையான திறனைப் பார்ப்பதற்கு முன்பே இந்தப் பிரிவு அந்தஸ்து, வருமானம், நம்பகத்தன்மை, அணுகலைப் பாதிக்கிறது. சமூகம் இதை இயற்கையாகக் கருதினாலும் இது சமூகமாக உருவாக்கப்பட்டு நிறுவனங்களால் அமல்படுத்தப்படுகிறது. பட்டயம் மனித மதிப்புக்கான பதிலீடாகிவிட்டது.
31. சான்றிதழ் சார்ந்த பாகுபாடு இயல்பாக்கப்படுகிறது
பல்கலைக்கழகம் செல்லவில்லை என்று சொன்னவுடன் பலர் மதிப்பிடப்படுகிறார்கள். குறைந்த அறிவாற்றல், ஒழுக்கம், திறன் அல்லது மதிப்புக்குரிய தன்மை கொண்டவர்களாகப் பார்க்கப்படுகிறார்கள். விலக்கலின் மற்ற வடிவங்கள் உரத்துக் கண்டிக்கப்படுகின்றன; இது அடிக்கடி இயல்பானதாகவும் பகுத்தறிவானதாகவும் கருதப்படுகிறது. நவீன வாழ்க்கையில் மிகுந்த சமூக ஏற்புடையதன்மை கொண்ட பாகுபாடுகளில் இதுவும் ஒன்று. வேலை, வருமானம், நம்பகத்தன்மை, சமூகப் பங்கேற்பு ஆகியவற்றிற்கான அணுகலை இது நேரடியாகப் பாதிக்கிறது.
32. ஒதுக்கப்படுவதைத் தவிர்க்கப் பலர் பல்கலைக்கழகத்திற்குச் செல்கிறார்கள்
எப்போதும் கற்கும் விருப்பத்தால் அவர்கள் செல்வதில்லை. செல்லாதவர்களைச் சமூகம் தண்டிப்பதால் செல்கிறார்கள். உறுதியான நம்பிக்கை அல்ல, அச்சமே அமைப்பின் மிக வலுவான இயக்கிகளில் ஒன்று. எதிர்காலப் பாகுபாட்டுக்கு எதிரான தற்காப்புச் செயலாகக் கல்வி அடிக்கடி மாறுகிறது.
VIII. விளைவுகளின் தோல்வி
33. பட்டதாரிகள் அடிக்கடி தயாரின்றியே வெளியேறுகிறார்கள்
பட்டதாரிகளிடம் நடைமுறைத் தயார்நிலை இல்லை என்பதை முதலாளிகள் அடிக்கடி காண்கிறார்கள். படிப்பை முடித்த பிறகு மாணவர்களும் அதையே உணர்கிறார்கள். தயார்படுத்துவதில் அதிகாரம் கோரியும் மீண்டும் மீண்டும் தயாரற்றவர்களை உருவாக்கும் அமைப்பு தீவிர விமர்சனத்துக்குரியது. பலவீனமான விளைவுகள் மிகவும் பொதுவானவை; தனித்த விதிவிலக்குகள் எனப் புறக்கணிக்க முடியாது.
34. பலர் தாங்கள் படித்த துறையில்கூடப் பணியாற்றுவதில்லை
ஒருபோதும் உருவாகாத பணிகளுக்குத் தயாராவதில் ஆண்டுகள் செலவாகின்றன. பின்னர் பொருட்டாகாமல்கூட போகக்கூடிய தகுதிகளைச் சுற்றி முழு வாழ்க்கைப் பாதைகளும் வடிவமைக்கப்படுகின்றன. சில துறைகள் வேகமாக மாறுவதால் பட்டம் பெறும் முன்பே பயிற்சியின் பகுதிகள் காலாவதியாகின்றன. நீண்ட, இறுக்கமான கல்விப் பாதைகளுக்கான அறநெறி நியாயத்தை இது பலவீனப்படுத்துகிறது.
35. விளைவுகள் பலவீனமாகும்போது நிறுவனங்கள் பொறுப்பை மாற்றுகின்றன
பட்டதாரிகள் தயாரில்லாதபோது நிறுவனங்கள் வெற்றியை மறுவரையறை செய்கின்றன. அறியவோ செய்யவோ அல்ல, “சுயமாகக் கற்க” மாணவர்களைத் தயாரித்ததாகக் கூறுகின்றன. ஆனால் சுயக் கற்றலே உண்மையான அளவுகோலெனில் நிறுவன ஏகபோகத்தை நியாயப்படுத்துவது கடினமாகிறது. அமைப்பைச் சவால் செய்யும் போதெல்லாம் இலக்கு மாறுகிறது.
IX. தவறான அளவீடும் அறிவாற்றலின் மாயையும்
36. மதிப்பெண்கள் தவறான குறிகாட்டிகள்
மதிப்பெண்கள் அறிவாற்றல், திறன், முதிர்ச்சி, தீர்மானிக்கும் திறன், படைப்பாற்றல் ஆகியவற்றின் நம்பகமான அளவீடுகள் அல்ல. செயற்கைச் சூழல்களில் குறுகிய அமைப்பிற்குள் நிகழும் செயல்திறனை அவை அளவிடுகின்றன. உண்மையான மனிதச் சாத்தியத்தின் மிகக் குறைந்த பகுதியை மட்டுமே பிடித்தாலும் சமூகம் அவற்றைப் புறநிலை உண்மையாகக் கருதுகிறது. மதிப்பெண் அடிக்கடி மனமாகத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது.
37. தேர்வுகள் நினைவாற்றலுக்கும் செயல்திறன் உத்திகளுக்கும் வெகுமதி அளிக்கின்றன
பல தேர்வுகள் ஊகம், தற்காலிக நினைவு, திட்டமிட்ட மனப்பாடம், அழுத்தத்தின்கீழ் உணர்வுசார் தாங்குதிறன் ஆகியவற்றுக்கு வெகுமதி அளிக்கின்றன. ஒருவர் உண்மையை எவ்வளவு ஆழமாகப் புரிந்துகொள்கிறார் என்பதைவிட அமைப்பிற்குள் எவ்வளவு நன்றாகச் செயல்படுகிறார் என்பதையே அளவிடுகின்றன. தேர்வு வெற்றி திறமையிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபடலாம். தேர்ச்சி பெறுவது அறிந்திருப்பதாகக் குழப்பப்படுகிறது.
38. ஒரு தேர்வு முழு வாழ்க்கையை வடிவமைக்கலாம்
செயல்திறனின் ஒரு குறுகிய தருணம் சேர்க்கை, வாய்ப்புகள், தொழில், அடையாளம் ஆகியவற்றைப் பாதிக்கலாம். சொல்வதைவிட மிகக் குறைவாக அளவிடும் கருவிக்கு இது அளவற்ற அதிகாரமளிக்கிறது. ஒருவர் தன்னை முழுமையாக அறியும் முன்பே ஒரு தேர்வு வாழ்க்கையைத் திருப்பிவிடலாம். மிகக் குறைந்த உண்மைக்கு இது மிக அதிக அதிகாரம்.
39. தேர்வுமையக் கற்றல் மறப்பதை ஊக்குவிக்கிறது
மாணவர்கள் தேர்வுக்காகக் கற்று அதன் பிறகு மறந்துவிடுகிறார்கள். இது மனமாற்றம் அல்ல; தற்காலிக அறிவுசார் மேடை அமைப்பு. குறுகியகால விளைவை அமைப்பு பாராட்டிவிட்டு அதைக் கல்வி என்கிறது. அறிமுகம் ஏற்பட்டதைச் சான்றளிக்கிறது; எப்போதும் புரிதலை அல்ல.
X. செலவு, மிகைவிளம்பரம், கல்விப் பொருளாதாரம்
40. கல்வியின் விலை அடிக்கடி அளவுக்கு மிக அதிகம்
கல்விக் கட்டணமும் தொடர்புடைய செலவுகளும் கிடைக்கும் நடைமுறை மதிப்பைவிட மிக அதிகமாக உள்ளன. நிறுவனங்கள் மாற்றம், கௌரவம், பாதுகாப்பு, எதிர்கால வெற்றியைச் சந்தைப்படுத்துகின்றன; ஆனால் விளைவுகளுக்கு உத்தரவாதம் அளிப்பதில்லை. உண்மையான கல்விக்குச் செலுத்தும் அளவுக்கே அந்தஸ்து அமைப்புகள், அணுகல் சடங்குகள், சமூகக் காப்பீட்டிற்கும் மக்கள் பணம் செலுத்துகிறார்கள். செலவுக்கும் உள்ளடக்கத்திற்கும் இடையிலான இடைவெளி அமைப்பின் மிக ஆழமான ஊழல்களில் ஒன்று.
41. அமைப்பு மிகைவிளம்பரத்தாலும் தோற்றத்தாலும் இயங்குகிறது
உயர்கல்வியை மிகைப்படுத்தப்பட்ட மொழி, செயற்கைக் கௌரவம், மரபாகப் பெற்ற மரியாதை சூழ்ந்துள்ளன. வாக்குறுதி மெருகூட்டப்பட்டது; ஆனால் வாழ்ந்த அனுபவம் அடிக்கடி குழப்பமானது, ஏமாற்றமளிப்பது, பலவீனமானது. தகுதியுள்ள காலத்தைவிட நீண்டகாலம் பல நிறுவனங்கள் தோற்றத்தால் நீடிக்கின்றன. கௌரவம் விமர்சனத்துக்கு எதிரான கேடயமாகிறது.
42. முறையான கல்வி அவசியமாக விற்கப்பட்டாலும் காப்பீட்டுப் பொருளாகச் செயல்படுகிறது
பலர் கற்றல் மீதான அன்பால் அல்ல, எதிர்கால ஒதுக்கலின் அச்சத்தால் செல்கிறார்கள். பட்டம் சமூக மற்றும் பொருளாதாரத் தண்டனையிலிருந்து பாதுகாப்பாகிறது. எதற்கும் முன்னெச்சரிக்கையாக அமைப்பிற்குள் பணம் செலுத்த மக்கள் தள்ளப்படுகிறார்கள். இது ஏற்புடையதன்மையின் ஆரோக்கியமான அறிகுறி அல்ல.
XI. வீணாகும் நேரமும் கட்டமைப்புச் செயல்திறனின்மையும்
43. பள்ளி மற்றும் பல்கலைக்கழக வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதி உண்மையில் கற்றல் அல்ல
பயணம், காத்திருப்பு, அலுவல் நடைமுறைகள், வருகை, சடங்குகள், சமூகத் தந்திரங்கள், சோர்வு ஆகியவை நேரத்தை எடுத்துக்கொள்கின்றன. நிறுவன வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதிக்கு உண்மையான புரிதலுடன் சிறிதளவே தொடர்புள்ளது. அமைப்பிற்குள் இருப்பதற்காக மட்டுமே மக்கள் ஏராளமான நேரத்தைத் தியாகம் செய்கிறார்கள். கற்றல் அல்லாத செயல்பாடுகளால் கல்வி அனுபவம் அடிக்கடி பெருத்துள்ளது.
XII. உளவியல் மற்றும் சமூகச் சூழலாகப் பள்ளி
44. உயர்நிலைப் பள்ளிகள் இன்னும் நேரடியாக விமர்சிக்கப்பட வேண்டும்
விமர்சனம் பல்கலைக்கழகத்தில் மட்டும் கவனம் செலுத்த முடியாது. உயர்நிலைப் பள்ளிகள் உளவியல் உருவாக்கம், அழுத்தம், தரவரிசை, ஒதுக்கல், தீங்கு ஆகியவற்றின் முக்கிய இடங்கள். உயர்கல்வி தொடங்குவதற்கு வெகு முன்பே மக்கள் தங்களைப் பார்க்கும் விதத்தை அவை வடிவமைக்கின்றன. மிக மோசமான பல வடிவங்கள் அங்கே தொடங்குகின்றன.
45. பள்ளிச் சூழல்கள் வளர்ச்சிக்குரியதாக அல்லாமல் பகைமையானதாக உணரப்படுகின்றன
பள்ளிகள் வளர்ச்சிக்கான பாதுகாப்பான இடங்களாகத் தம்மை முன்வைக்கின்றன; ஆனால் பல மாணவர்கள் அவற்றைப் பகைமையான, அவமானப்படுத்தும், நிலையற்ற இடங்களாக அனுபவிக்கிறார்கள். அச்சம், ஒப்பீடு, பாதுகாப்பின்மை, சமூக வன்முறை ஆகியவை கற்றலைவிட அன்றாட வாழ்க்கையை அதிகம் வடிவமைக்கலாம். பல மாணவர்கள் பள்ளியை வளர்ச்சியுடன் அல்ல, தாங்கிக்கொள்வதுடன் தொடர்புபடுத்துகிறார்கள். அறநெறியிலும் அரசியலிலும் இது முக்கியம்.
46. பள்ளிப் பண்பாடு சிறை போன்ற சமூகப் படிநிலையை அடிக்கடி ஒத்துள்ளது
பள்ளி நேரடியாகச் சிறை என்று சொல்வதல்ல இது. பள்ளியின் சமூகக் கட்டமைப்புகள் அடிக்கடி சிறை போன்ற அந்தஸ்து அமைப்புகளை ஒத்துள்ளன என்பதை உணர்வது. முறைசாராத தரவரிசை உருவாகிறது: ஆதிக்கமுள்ளவர் எதிர் பலவீனர், ஏற்கப்பட்டவர் எதிர் ஒதுக்கப்பட்டவர், “மேலாதிக்கமுள்ளவர்” எதிர் கீழ்நிலையினர். வளர்ச்சியின் மூலம் அடையாளம் கண்டறியப்படுவதற்குப் பதிலாக அழுத்தம், முத்திரையிடல், சமூக அமலாக்கம் மூலம் வழங்கப்படுகிறது. ஒத்துப்போதல் பிழைத்திருப்பதைப் பாதிக்கிறது என்பதை மாணவர்கள் இளமையிலேயே கற்கிறார்கள்.
47. சகமாணவர் பண்பாடு நிறுவன அதிகாரத்தைப் போலவே கட்டுப்படுத்தக்கூடும்
மாணவர்களை ஆசிரியர்களும் விதிகளும் மட்டுமே கட்டுப்படுத்துவதில்லை. சகமாணவர் தரவரிசை, அவமானம், முத்திரையிடல், பேச்சுவழக்கு, கேலி, சமூக அச்சுறுத்தலும் கட்டுப்படுத்துகின்றன. மொழியே அந்தஸ்தை அமல்படுத்தும் கருவியாகிறது. குறிப்பிட்ட விதமாக நடந்துகொண்டால், பேசினால், உடை அணிந்தால் அல்லது ஒத்துப்போகாவிட்டால் நீங்கள் குறிக்கப்படுகிறீர்கள். இது ஆழமாக வற்புறுத்தும் பண்பாட்டை உருவாக்குகிறது.
48. கொடுமைப்படுத்துதல் கட்டமைப்பு ரீதியாகச் சகிக்கப்படுகிறது
கொடுமைப்படுத்துதலைச் சீரற்ற விதிவிலக்காகக் கருதக் கூடாது. பள்ளிச் சூழல்களில் மீண்டும் தோன்றும் கட்டமைப்பு உண்மையாகப் புரிந்துகொள்ளும் அளவுக்கு அது பரவியுள்ளது. பல மாணவர்கள் அவமானம், ஒதுக்கல், அச்சுறுத்தல், அடையாளம் சார்ந்த கேலியை நேரடியாக அனுபவிக்கிறார்கள். நேரடியாகக் குறிவைக்கப்படாதவர்களும் அதன் அச்சுறுத்தலுக்குள் வாழ்கிறார்கள். இதை மீண்டும் மீண்டும் உருவாக்கும் அமைப்பு தற்செயலானது என்று ஒதுக்க முடியாது.
ஒரு நிறுவனம் வலுப்படுத்தும் சூழல்கள், சகித்துக்கொள்ளும் தீங்கு அல்லது வழங்கத் தவறும் பாதுகாப்பிற்குப் பொறுப்பேற்க, அந்தப் பிரச்சினையை அது புதிதாகவே உருவாக்கியிருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.
49. பல குழந்தைகள் பள்ளியில் நீடித்த சமூக அழுத்தத்தின்கீழ் வளர்கிறார்கள்
முதிர்ச்சிக்கு வெகு முன்பே குழந்தை அடர்த்தியான தரவரிசைச் சூழலில் வைக்கப்படுகிறது. நற்பெயர், தோற்றம், வலிமை, பாணி, செயல்திறன், ஒத்துப்போதல் ஆகியவை அன்றாடப் பாதுகாப்பை வடிவமைக்கின்றன. இது பதற்றம், சுயத் தணிக்கை, அடையாளப் பாதுகாப்பின்மையைப் பயிற்றுவிக்கிறது. குழந்தையின் சுயக்கருத்து அங்கே எந்த அளவுக்குச் சிதைகிறது என்பதற்குக் கல்வி நிறுவனங்கள் முழுப் பொறுப்பை அரிதாகவே ஏற்கின்றன.
50. குழந்தைகள் துன்பத்தை இயல்பானதாகத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்
தாங்கள் வைக்கப்படும் சூழலை மதிப்பிடக் குழந்தைகளிடம் பெரும்பாலும் மிகக் குறைந்த அனுபவமே உள்ளது. அவமானம், அச்சம், அழுத்தம் வழக்கமாகும்போது துன்பத்தைக் கற்றல் அல்லது வளர்வதன் இயல்பான பகுதியாக அவர்கள் கருதலாம். அந்தச் சூழலை எதிர்க்க, வெளியேற அல்லது வேறொன்றைத் தேர்ந்தெடுக்கத் தேவையான மொழி, அதிகாரம், நடைமுறைச் சுதந்திரம் அவர்களுக்கு இல்லாமல் இருக்கலாம். பழக்கமானது என்பதால் தீங்கு ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கதாகாது.
51. உணர்வுசார் பாதுகாப்பில் பள்ளிகள் தோல்வியடைகின்றன
பாதுகாப்பு உடல் சார்ந்தது மட்டுமல்ல. பள்ளி உடல்ரீதியாகச் செயல்பட்டாலும் உளவியல்ரீதியாகப் பாதுகாப்பற்றதாக இருக்கலாம். தொடர்ச்சியான கேலி, ஒதுக்கல், நிலையின்மை, அந்தஸ்து மோதல், அச்சம் ஆகியவை மனிதர்களை ஆழமாகப் பாதிக்கலாம். உணர்வுசார் பாதுகாப்பின்றி வளர்ச்சி வேரிலேயே சிதைகிறது.
52. பள்ளி வன்முறை ஆழமான தோல்வியை வெளிப்படுத்துகிறது
சண்டைகள், அச்சுறுத்தல், ஆக்கிரமிப்பு வெறும் ஒழுங்குப் பிரச்சினைகள் அல்ல. எத்தகைய சூழல் உருவாக்கப்படுகிறது என்பதை அவை காட்டுகின்றன. அவமானம், வற்புறுத்தல், புறக்கணிப்பு மேலோங்கும்போது வன்முறை வாய்ப்பு அதிகரிக்கிறது. வன்முறை எப்போதும் அமைப்பின் இடையூறு அல்ல; சில நேரங்களில் அதன் அறிகுறி.
53. பெருந்துப்பாக்கிச் சூடுகள் பள்ளி புனிதமான பாதுகாப்பிடம் என்ற மாயையை அழிக்கின்றன
சில சமூகங்களில் பள்ளி கற்றலுடன் மட்டுமல்ல, பாதுகாப்புப் பயிற்சிகள், அச்சம், பெருமளவு வன்முறையின் சாத்தியத்துடனும் தொடர்புடையது. பள்ளிக்குள் மரணத்தை அஞ்சக் குழந்தைகள் பயிற்றுவிக்கப்படும்போது, பள்ளிகளைப் புனித நிறுவனங்கள் என்று ஒரு நாகரிகம் தொடர்ந்து அழைக்க முடியாது. பெருந்துப்பாக்கிச் சூடுகள் தீவிரமானவை; ஆனால் பள்ளிக்கல்வியின் அறநெறித் தோற்றத்தின் சரிவை அவை வெளிப்படுத்துகின்றன. அச்சத்தில் கட்டப்பட்ட அமைப்பு தன்னை வளர்ச்சிக்குரியதாக நேர்மையாக முன்வைக்க முடியாது.
XIII. மனநலமும் மனிதச் செலவும்
54. பதின்பருவ மனச்சோர்வு, பதற்றம், கடும் சோர்வு, நம்பிக்கையின்மை ஆகியவை மையக் கல்விப் பிரச்சினைகள்
இவை இரண்டாம் நிலைக் கவலைகள் அல்ல. நீடித்த ஒப்பீடு, அழுத்தம், இயலாமை, சுயாட்சியின்மை, சமூக நிலையின்மை இளம் மனங்களை ஆழமாக வடிவமைக்கின்றன. பதின்பருவ மனவேதனை கல்வி நெருக்கடியின் பகுதியாகவே கருதப்பட வேண்டும். பெருமளவில் மனநலத்தைப் பாதிக்கும் அமைப்பைக் கௌரவத்தால் நியாயப்படுத்த முடியாது.
55. கல்வி அமைப்பு உளஅதிர்ச்சி போன்ற விளைவுகளை ஏற்படுத்தலாம்
தொடர்ச்சியான மதிப்பீடு, அச்சம், அவமானம், கொடுமைப்படுத்துதல், நிச்சயமின்மை, கட்டுப்பாட்டின்மை ஆகியவை நரம்பு மண்டலத்தை வடிவமைக்கின்றன. சில மாணவர்களுக்குப் பள்ளி வளர்ச்சிக்கான இடமல்ல; நீடித்த மனஅழுத்த நிபந்தனைப்படுத்தலுக்கான இடம். உடல் அச்சுறுத்தலைக் கற்கிறது; நிறுவனம் அதைத் தயாரிப்பு என்கிறது. இதை இன்னும் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.
56. மிகவும் வேறுபட்ட மனங்களை ஒரே மாதிரிக்குள் அமைப்பு திணிக்கிறது
வேறுபட்ட ஆளுமைகள், தேவைகள், வளர்ச்சி வேகங்கள், நரம்பியல் இயல்புகள், உணர்வுசார் உண்மைகள் கொண்ட மாணவர்கள் ஒரே குறுகிய கட்டமைப்பிற்குள் தள்ளப்படுகிறார்கள். பின்னர் பொதுவான சராசரிகளாலும் விதிகளாலும் மதிப்பிடப்படுகிறார்கள். இது நிறுவனங்களுக்குச் செயல்திறன் வாய்ந்தது; ஆனால் தனிநபர்களுக்கு அடிக்கடி கொடுமையானது. வேறுபாடு குறைபாடாகிறது.
57. அதிகாலையில் எழுதல், இறுக்கமான அட்டவணை, தொடர்ச்சியான அழுத்தம் நலனைப் பாதிக்கின்றன
கல்வி அட்டவணைகள் உறக்கம், உணர்வுசார் வளர்ச்சி, உளவியல் நிலைத்தன்மையை அடிக்கடி புறக்கணிக்கின்றன. மாணவர்கள் பல ஆண்டுகள் மனஅழுத்தத்திலும் சோர்விலும் செயல்பட எதிர்பார்க்கப்படுகிறார்கள். நிறுவனம் ஆரோக்கியமற்ற அன்றாட ஒழுங்குகளை இயல்பாக்குகிறது. எதிர்காலத்தை உருவாக்குவதாகக் கூறியபடி உடலைப் பாதிக்கும் அமைப்பு ஆய்வுக்குள்ளாக வேண்டும்.
58. தற்கொலையும் விரக்தியும் கல்வி விமர்சனத்துக்குள் அடங்கும்
இவை பள்ளி மற்றும் பல்கலைக்கழக வாழ்க்கையிலிருந்து துண்டிக்கப்பட்ட வெளிப்புறத் துயரங்கள் அல்ல. இளமை, நம்பிக்கை, நேரம், சுயமதிப்பை நுகரும் அமைப்பு தனது பங்கிற்கான அறநெறிப் பொறுப்பை எதிர்கொள்ள வேண்டும். கௌரவம் விரக்தியை மன்னிக்க முடியாது. கல்வி அர்த்தத்தையும் வாழும் விருப்பத்தையும் என்ன செய்கிறது என்பதை எந்தத் தீவிரக் கல்வி விமர்சனமும் உள்ளடக்க வேண்டும்.
XIV. மறைக்கப்பட்ட உண்மைகளும் பண்பாட்டு முரண்பாடுகளும்
59. முரண்பாடுகளைச் சகித்தபடியே கல்வி நிறுவனங்கள் மெருகான அறநெறித் தோற்றத்தைப் பேணுகின்றன
வளர்ச்சி, பாதுகாப்பு, விழுமியங்கள், முன்னேற்றம் பற்றி அவை பொதுவில் பேசுகின்றன. ஆனால் உள்ளே பல மாணவர்கள் சுரண்டல், வற்புறுத்தல், இரையாக்கும் உறவுமுறைகள், வெறுமை, பாசாங்கை அனுபவிக்கிறார்கள். வெளிப்படையாகச் சொன்னால் கண்டிக்கப்படும் உண்மைகளை அதிகாரப்பூர்வத் தோற்றம் மறைக்கிறது. முகமூடி முக்கியம்; ஏனெனில் அது நேர்மையான மதிப்பீட்டிலிருந்து கட்டமைப்பைக் காக்கிறது.
60. பாலியல் வன்முறையும் வற்புறுத்தலும் கல்வி உண்மையின் பகுதிகள்
பல நாடுகளில் கணிசமான சதவீத மாணவர்கள்—குறிப்பாகப் பெண்கள்—கல்விக்காலத்தில் பாலியல் தொல்லை, வற்புறுத்தல் அல்லது தாக்குதலை அனுபவிக்கிறார்கள். இது விளிம்புநிலைப் பிரச்சினை அல்ல. தற்செயலாக அல்ல, கட்டமைப்பு சார்ந்ததாகக் கருதும் அளவுக்குப் பரவியுள்ளது. அதிகார ஏற்றத்தாழ்வு, சமூக அழுத்தம், மதுப் பண்பாடு, நிறுவனப் புகழைப் பேணுதல் ஆகியவை ஒன்றிணைந்து பொறுப்புக்கூறல் பலவீனமாகவும் தீங்கு இயல்பாக்கப்பட்டதாக அல்லது குறைத்துக் காட்டப்பட்டதாகவும் இருக்கும் சூழல்களை உருவாக்குகின்றன. பாதுகாப்பு, வளர்ச்சி, அறநெறி முன்னேற்றத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாகக் கூறும் நிறுவனங்கள் தங்களுக்குள் நடப்பதைப் புறக்கணிக்க முடியாது.
61. போதைப்பொருள் மற்றும் மதுப் பண்பாடு துணைப் பிரச்சினை அல்ல
பல இடங்களில் போதைப்பொருள் பயன்பாடு மாணவர் வாழ்க்கையில் ஆழமாகப் பின்னியுள்ளது. அது இயல்பாக்கப்படுகிறது, கவர்ச்சியாக்கப்படுகிறது அல்லது எதிர்பார்க்கப்படுவதாகக் கருதப்படுகிறது. இது வெறும் வாழ்க்கைமுறை அல்ல; மனஅழுத்தம், வெறுமை, சமூக அழுத்தம், நிறுவன ஒழுங்கின்மையைப் பிரதிபலிக்கிறது. கற்றல் சூழலைச் சுற்றியுள்ள பண்பாட்டைத் தீவிரக் கல்வி விமர்சனம் உள்ளடக்க வேண்டும்.
62. பல்கலைக்கழகம் அதிக ஆபத்துடன் நீட்டிக்கப்பட்ட பதின்பருவமாகத் தோன்றுகிறது
நிறுவனம் தன்னை உயர்ந்த வளர்ச்சியாக முன்வைக்கலாம்; ஆனால் சூழலின் பெரும்பகுதி குழப்பமான சமூக வாழ்க்கை, போதைப்பொருட்கள், அந்தஸ்து விளையாட்டுகள், பலவீனமான திசை ஆகியவற்றைச் சுற்றியே உள்ளது. உயர்கல்வியுடன் இணைக்கப்படும் அறநெறித் தீவிரத்தை இது பலவீனப்படுத்துகிறது. தோற்றத்திற்கும் உண்மைக்கும் உள்ள இடைவெளி மிகப் பெரியது. “உயர்ந்த கற்றல்” இடம் பின்னோக்கிச் செல்லும் பண்பாட்டை இவ்வளவு சார்ந்திருக்கக் கூடாது.
XV. கட்டமைப்புத் தொடர்ச்சியும் காலாவதியான வடிவமைப்பும்
63. பள்ளியும் பல்கலைக்கழகமும் ஒரே வழித்தடத்தின் பகுதிகள்
பல்கலைக்கழகம் பள்ளியிலிருந்து முறிவல்ல; அதன் நீட்சியாகவே அடிக்கடி உள்ளது. அதே தர்க்கம் தொடர்கிறது: அதிகாரம், அட்டவணை, குழுவாக்கம், தரவரிசை, கீழ்ப்படிதல், அனுமதி. மாணவர்கள் புதிய கட்டிடத்துக்குச் செல்கிறார்கள்; ஆனால் ஆழமான கட்டமைப்பு ஒரே மாதிரியாக நீடிக்கிறது. கட்டுப்பாட்டின் தொடர்ச்சியை அமைப்பு பயிற்றுவிக்கிறது.
64. நிறுவனம் அடையாளத்தை வெளியிலிருந்து வடிவமைக்கிறது
மதிப்பெண்கள், தரவரிசை, சேர்க்கை, பதவிப்பெயர்கள், ஒப்புதல் மூலம் தங்களைப் பார்க்க மக்கள் ஆரம்பத்திலேயே கற்பிக்கப்படுகிறார்கள். அடையாளம் வெளிப்புறமாக அமைக்கப்படுகிறது. ஒருவர் தன்னைக் கண்டறிய உதவுவதற்குப் பதிலாக அவரது மதிப்பு என்ன என்பதை அமைப்பு சொல்கிறது. கல்வியிடம் உள்ள மிகத் தீங்கான அதிகாரங்களில் இதுவும் ஒன்று.
65. நவீனக் கல்வி அமைப்பு பழைய உலகத்திற்குரியது
அதன் கட்டமைப்பு வேறு தொழில்நுட்பங்கள், அறிவு அணுகல், சமூகத் தேவைகள் இருந்த மற்றொரு காலத்திலிருந்து வருகிறது. தரப்படுத்தல், ஒழுங்கு, பெருமளவு நிர்வாகத்திற்காக அது கட்டப்பட்டது. தனித்துவம், சுய இறையாண்மை, உயிருள்ள அறிவாற்றலை வளர்ப்பதிலிருந்து இது மிகவும் வேறுபட்டது. உலகம் மாறியது. நிறுவன எலும்புக்கூடு நீடித்தது.
66. இயந்திரத்துக்குப் பொருந்தாதது பிழையாகக் கருதப்படுகிறது
தனித்தன்மையைப் பொறுத்தவரை கட்டமைப்பு நடுநிலையானதல்ல. அதன் வேகம், பாணி, இயல்பு அல்லது முன்னுரிமைகளுக்குப் பொருந்தாதவர்கள் குறைபாடுடையவர்களாக நடத்தப்படுகிறார்கள். மனிதப் பன்மைத்தன்மைக்கேற்ப மாறுவதற்குப் பதிலாக இயந்திரம் மனிதர்களைத் தனக்கேற்ப மாற அழுத்துகிறது. பொருந்தாமையின் சுமை தனிநபர் மீது வைக்கப்படுகிறது.
XVI. ஊழல், நிலையற்ற தன்மை, நம்பகத்தன்மை இழப்பு
67. முறைகேடு, மோசடி, பட்டக் கையாளுதல் அமைப்பின் அறநெறி அதிகாரத்தைப் பலவீனப்படுத்துகின்றன
எல்லா நிலைகளிலும் முறைகேடு உள்ளது. பட்டம் வாங்குதல், எழுத்துத் திருட்டு, செயற்கையாகத் தேர்ச்சி அளித்தல், பெயரளவிலான நிறைவு, சான்றிதழ் மிகை ஆகியவை ஆழமான ஊழலை வெளிப்படுத்துகின்றன. பரவலான மோசடியைச் சகிக்கும் நிறுவனங்கள் கேள்விக்கிடமற்ற அறநெறி மேன்மையைக் கோர முடியாது. உள்ளடக்கத்தைவிடத் தோற்றத்திற்கு அடிக்கடி அதிக வெகுமதி அளிக்கப்படுகிறது.
XVII. ஆரம்பக் கட்டுப்பாடும் வாழ்க்கைப் பாதைச் சிதைவும்
68. இளைஞர்கள் மிக முன்கூட்டியே, மிகத் தொலைவான எதிர்காலத்தைத் திட்டமிட வற்புறுத்தப்படுகிறார்கள்
தங்களை முழுமையாக அறிய வெகு முன்பே குழந்தைகளும் பதின்பருவத்தினரும் வாழ்க்கையை வடிவமைக்கும் முடிவுகளை எடுக்கக் கோரப்படுகிறார்கள். நிலையான அடையாளம் உருவாகும் முன்பே நீண்டகால ஒத்துப்போதலை அமைப்பு கோருகிறது. ஆரம்பத்தில் தேர்ந்தெடுத்த ஒரு பாதை பல ஆண்டுகள் அழுத்தத்தையும் வாய்ப்புச் சுருக்கத்தையும் தீர்மானிக்கலாம். வாழ்க்கையில் மிக முன்கூட்டியே இது மிக அதிகச் சுமை.
69. பெருமளவு இளமை, நேரம், ஆற்றல் தியாகம் செய்யப்படுகின்றன
திருப்பித்தர முடியாத ஆண்டுகளைக் கல்வி நுகர்கிறது. நேரம், உடல்நலம், நம்பிக்கை, பணம், குடும்ப வாழ்க்கை, வளர்ச்சி அனைத்தும் நிச்சயமற்ற விளைவுகளுக்காகப் பரிமாறப்படுகின்றன. இவை கருத்தளவிலான செலவுகள் அல்ல; வாழ்க்கையின் சாரமே இவை. இழந்த இளமையைத் திருப்பித்தர முடியாது.
70. குடும்பங்களும் சுமையை ஏற்கின்றன
கல்வி அமைப்புகள் மாணவர்களை மட்டுமல்ல, முழுக் குடும்பங்களையும் பாதிக்கின்றன. நிதி நெருக்கடி, உணர்வுசார் அழுத்தம், தள்ளிப்போடப்பட்ட வாழ்க்கை முடிவுகள், தலைமுறை எதிர்பார்ப்புகள் அனைத்தும் செலவின் பகுதிகளாகின்றன. சுமை சமூகத்தில் பகிரப்படுகிறது; கௌரவத்தை நிறுவனம் வைத்துக்கொள்கிறது. ஒருபோதும் நிறைவேறாமல் போகக்கூடிய வாக்குறுதிகளுக்காகக் குடும்பங்கள் தியாகம் செய்கின்றன.
XVIII. கௌரவம், மாற்றுப்பாதைகள், இறுதிப் பார்வை
71. கௌரவம் பலவீனத்தை மறைக்கிறது
உண்மையான உள்ளடக்கத்தை வழங்கத் தவறும் நிறுவனங்களுக்குச் சமூகம் தொடர்ந்து அந்தஸ்தை வழங்குகிறது. நடைமுறை ஏற்புடையதன்மை முடிந்த பின்னரும் பொதுத்தோற்றம் நீடிக்கலாம். விழாக்கள், பெயர்முத்திரை, அதிகாரப்பூர்வ மொழி, மரபாக வந்த மரியாதை ஆழமான வெறுமையை மறைக்கலாம். கௌரவம் அமைப்பின் மிக வலுவான தற்காப்புகளில் ஒன்று.
72. பல்கலைக்கழகம் அனைவருக்கும் சிறந்த பாதை அல்ல
பல வாய்ப்புகளில் அது ஒன்று; அறிவாற்றல் அல்லது அக்கறையின் வரையறை அல்ல. பலருக்கு அது சிறந்த வாய்ப்புகூட அல்ல. வேறுபட்ட மனங்கள், இலக்குகள், திறமைகள், வாழ்க்கைகளுக்கு வேறுபட்ட பாதைகள் தேவை. ஒரே ஆதிக்கப் பாதையை வலியுறுத்துவதும் பிரச்சினையின் பகுதிதான்.
73. “மாற்று” என்ற சொல் படிநிலையைப் பாதுகாக்கிறது
நிறுவனக் கல்வி வெறுமனே கல்வி என்று அழைக்கப்படுகிறது.
மற்ற ஒவ்வொரு பாதைக்கும் ஒரு அடைமொழி வழங்கப்படுகிறது: மாற்று, முறைசாரா, மரபுசாரா, சுயமான, வழக்கத்திற்கு மாறான.
மொழி அமைதியாக ஒரு பாதையை இயல்பானதாகவும் ஏற்புடையதாகவும் வரையறுக்கிறது; மற்ற ஒவ்வொரு பாதையையும் விலகலாக முன்வைக்கிறது.
ஆனால் நிறுவனத்திற்கு வெளியே இருப்பதால் ஒரு கற்றல் பாதை தாழ்ந்துவிடாது. தனிநபருக்கு ஆழமான புரிதல், வலுவான திறமை, அதிக சுதந்திரம், சிறந்த விளைவுகளை அது உருவாக்கினால், அதை “மாற்று” என அழைப்பது புதிய பாதையின் தரத்தைவிடப் பழைய அமைப்பின் ஆதிக்கத்தைப் பற்றியே அதிகம் சொல்கிறது.
சிறந்த பாதையை மொழியால் இரண்டாம் நிலைக்குத் தாழ்த்தக் கூடாது.
74. உண்மையான கல்வி நிறுவனங்களுக்கு வெளியே நிகழலாம்
சுயபடிப்பு, வழிகாட்டுதல், திட்டங்கள், வேலை, தொழிற்பழகுதல், இணையக் கற்றல், சமூகங்கள், நேரடி அனுபவம் ஆகிய அனைத்தும் ஆழமான கல்வியை உருவாக்கலாம். இப்பாதைகள் நோக்கத்துடனும் உண்மையுடனும் அதிகம் தொடர்புடையவை. பலவீனமான நிறுவனத்தில் செயலற்ற பங்கேற்பைவிட நோக்கமுள்ள கற்றல் மூலம் ஒருவர் வலுவான கல்வியை உருவாக்கலாம். அறிவு நிறுவனக் கற்றலுக்குச் சொந்தம் என்று பாசாங்கு செய்வதைச் சமூகம் நிறுத்த வேண்டும்.
75. கல்வி நெருக்கடி பள்ளியைவிடப் பெரியது
இது வகுப்பறைகள், ஆசிரியர்கள், பாடத்திட்டங்களின் விமர்சனம் மட்டுமல்ல. அனுமதி, படிநிலை, காலநிர்ணயம், வடிகட்டல், நிர்வகிக்கப்பட்ட ஒத்துப்போதல் மூலம் மனித மதிப்பை அமைக்கும் நாகரிகத்தின் விமர்சனம். யார் கணக்கில் கொள்ளப்படுவார்கள் என்பதைச் சமூகம் தீர்மானிக்கும் முக்கிய வழிகளில் கல்வி ஒன்றாகிவிட்டது. அதனால்தான் ஆழமான தர்க்கத்தை எதிர்கொள்ளாமல் சீர்திருத்தம் மட்டும் போதாது.
பகுதி III — அடுத்து என்ன நடக்க வேண்டும்
இது கோட்பாட்டு விமர்சனம் அல்ல.
இது செயலுக்கான அழைப்பு.
தனிநபர்மையக் கற்றலை உண்மையான, ஆதரவுள்ள, மதிக்கப்படும், சமூக ரீதியாக ஏற்புடைய தேர்வாக மாற்றுவதே முக்கிய இலக்கு.
உண்மையானது, மக்கள் உண்மையில் பயன்படுத்த முடிவதற்காக.
ஆதரவுள்ளது, வேறொரு பாதையைத் தேர்ந்தெடுப்பது கைவிடப்படுவதைக் குறிக்காமல் இருப்பதற்காக.
மதிக்கப்படுவது, தானாகவே தாழ்ந்ததாக நடத்தப்படாமல் இருப்பதற்காக.
சமூக ரீதியாக ஏற்புடையது, ஒருவர் கற்ற விதம் வேலை, அங்கீகாரம், பங்கேற்பு, வாய்ப்புக்கான அணுகலைத் தேவையின்றி மூடிவிடாமல் இருப்பதற்காக.
வேறுவிதமாகக் கற்கத் தேர்ந்தெடுப்பது ஒதுக்கப்படுவதைத் தேர்ந்தெடுப்பதாக இருக்கக் கூடாது.
விமர்சிக்கப்படுவதால் மட்டுமே அமைப்பு மாறுவதில்லை. போதுமான மக்கள் அதில் தானாகப் பங்கேற்பதை நிறுத்தி—அதனுடன் எவ்வாறு தொடர்புகொள்வது என்பதைத் தேர்வுசெய்யும் முன்பு அதைக் கேள்வி கேட்டுப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கும்போது—அது மாறுகிறது.
அதற்கு இது தனிப்பட்ட உணர்தலாக மட்டும் நீடிக்கக் கூடாது. வெளிப்பட வேண்டும். தனிநபர் விரக்தியைக் கடந்து பகிரப்பட்ட விழிப்புணர்வுக்குள் வர வேண்டும். தாங்கள் அனுபவிப்பது தனிப்பட்ட தோல்வி அல்ல, கட்டமைப்பு வடிவமைப்பு என்பதை மக்கள் உணரத் தொடங்க வேண்டும். அழுத்தம், குழப்பம், ஏதோ தவறு இருக்கிறது ஆனால் தெளிவாகப் பெயரிட முடியவில்லை என்ற உணர்வு—இவை தனித்த அனுபவங்கள் அல்ல. இவை தொடரும் வடிவங்கள்.
அந்த வடிவங்கள் சிதறிக் கிடப்பதால் அமைப்பு நீடிக்கிறது.
அவற்றை ஒன்றாகப் பார்க்கும்போது மாயை பலவீனமாகத் தொடங்குகிறது.
அதனால்தான் இதைப் பகிர வேண்டும், விவாதிக்க வேண்டும், திறந்த உரையாடலுக்குக் கொண்டுவர வேண்டும். இரைச்சலாக அல்ல, தெளிவாக. எதிர்வினையாக அல்ல, உணர்தலாக.
அதே நேரத்தில் மாற்றம் நிறுவனங்களின் நிலையில் தொடங்குவதில்லை. நடத்தையின் நிலையில் தொடங்குகிறது.
ஒவ்வொரு அமைப்பும் பங்கேற்பைச் சார்ந்துள்ளது. பங்கேற்பின்றி அது தன்னைத் தக்கவைக்க முடியாது. இன்று பங்கேற்பு அடிக்கடி தானியக்கமாக உள்ளது—விழிப்புணர்வுள்ள முடிவைவிட அச்சம், எதிர்பார்ப்பு, சமூக அழுத்தத்தால் இயக்கப்படுகிறது.
முதல் முறிவு அங்கே நிகழ வேண்டும்.
குழப்பத்தின் மூலமும் அல்ல, கண்மூடிய நிராகரிப்பின் மூலமும் அல்ல—விழிப்புணர்வின் மூலம்.
முதல் படிதான் எப்போதும் மிகக் கடினமானது. அச்சம் அங்கேதான் மிக வலுவாக உள்ளது. பிரச்சினை தெரியாததால் மக்கள் தயங்குவதில்லை; அதைப் பார்ப்பதில் தனியாக இருப்பதாக உணர்வதால் தயங்குகிறார்கள்.
ஆனால் அவர்கள் தனியாக இல்லை.
லட்சக்கணக்கானோர் அதே சந்தேகங்கள், அதே முரண்பாடுகள், ஏதோ பொருந்தவில்லை என்ற அதே அமைதியான உணர்தலை அனுபவிக்கிறார்கள்—ஆனாலும் மற்றவர்கள் இன்னும் நம்புவதாகக் கருதி அமைதியாக இருக்கிறார்கள்.
இந்த மௌனமே அமைப்பைப் பாதுகாக்கிறது.
அதை உடைப்பது சிறிய ஆனால் உண்மையான செயல்களில் தொடங்குகிறது: கேள்விக்கு அப்பாற்பட்டதாக முன்வைக்கப்படுவதைக் கேள்வி கேட்பது, தேர்ந்தெடுத்ததாக அல்லாமல் திணிக்கப்பட்டதாகத் தோன்றும் பாதைகளை மறுப்பது, தானாக ஒத்துப்போவதற்குப் பதிலாகச் சுயசிந்தனைக்கு இடமளிப்பது.
இல்லை என்று சொல்வது—அமைதியாகக்கூட—ஏற்கெனவே மாற்றத்தின் ஒரு வடிவம்.
ஏனெனில் எதிர்ப்பு தெருக்களில் மட்டும் நிகழ்வதல்ல. முடிவுகளில், திசையில், புரியாமல் முன்னேற மறுப்பதில் நிகழ்கிறது.
போதுமான மக்கள் தானியக்கமாக அல்லாமல் விழிப்புடன் செயல்படத் தொடங்கும்போது அமைப்பின் அதிகாரம் பலவீனமாகிறது—வலிமையால் அல்ல, நம்பிக்கை இழப்பால்.
ஆனால் விமர்சனமும் விலகலும் மட்டுமே போதாது.
ஒன்றை மாற்ற வேண்டுமெனில் நோக்கிச் செல்ல வேறொன்று இருக்க வேண்டும்.
இறுதியாக அது சாத்தியமான தருணத்தில் இப்போது நாம் இருக்கிறோம்.
இன்று கிடைக்கும் கருவிகள் தற்போதைய அமைப்பு உருவாக்கப்பட்ட கருவிகளிலிருந்து அடிப்படையில் வேறுபட்டவை. நவீனக் கல்வியின் கட்டமைப்பு கணினிகளுக்கு முன்பு, இணையத்திற்கு முன்பு, செயற்கை நுண்ணறிவுக்கு முன்பு இருந்த காலத்திலிருந்து வருகிறது—அறிவு அரிதாக, அணுகல் குறைவாக, மையப்படுத்தல் பொருத்தமாக இருந்த காலம்.
அந்த உலகம் இனி இல்லை.
அறிவு இனி அடைக்கப்படவில்லை. அணுகல் இனி அரிதல்ல. செயற்கை நுண்ணறிவுடன் கற்றலின் வடிவமே மாறலாம்.
அது இனி மெதுவானதாக, ஒரே தரப்படுத்தப்பட்டதாக, நிறுவன வேகத்தால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டதாக இருக்க வேண்டியதில்லை. தேவைக்கேற்ப மாறக்கூடியதாக, தொடர்ச்சியானதாக, தனிநபரைச் சுற்றி வடிவமைக்கப்பட்டதாக மாறலாம். இறுக்கமான அமைப்புகளால் முடியாத விதங்களில் அது பதிலளிக்கவும், மாற்றியமைக்கவும், விளக்கவும், வழிகாட்டவும் முடியும்.
முதன்முறையாக, கட்டமைப்புக்குப் பதிலாகப் புரிதலை மையமாகக் கொண்டு கற்றலை உருவாக்கலாம்.
அதுவே முன்னோக்கிச் செல்லும் திசை.
நான் Doctrinai என்ற தளத்தை உருவாக்குகிறேன்.
இந்தப் பெயர் திட்டமிட்டுத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது.
Doctrina — கற்றல், அறிவு, புரிதல் என்று பொருள்படும் இலத்தீன் சொல்
AI — செயற்கை நுண்ணறிவு
I — தனிநபர்
இது கருத்துத் திணிப்பு அல்ல.
இது அதற்கு நேர் எதிரானது.
Doctrinai என்பது திரைக்கு மாற்றப்பட்ட பள்ளி அல்ல. பாடத்திட்டத்திற்குப் பதிலாகத் தனிநபரிலிருந்து அது தொடங்குகிறது: அவர் என்ன புரிந்துகொள்ள விரும்புகிறார், ஏற்கெனவே என்ன அறிந்துள்ளார், எது ஆர்வத்தைத் தூண்டுகிறது, எதைச் செய்யும் திறன் பெற முயல்கிறார் என்பதிலிருந்து. ஒரே பாதையை வகுத்தளிப்பது அதன் நோக்கமல்ல; தேவைக்கேற்ப மாறும், திறமையான, அவர் உண்மையில் கற்கும் விதத்துடன் பொருந்தும் பாதையைக் கண்டறிந்து பின்பற்ற ஒவ்வொருவருக்கும் உதவுவதே நோக்கம்.
கற்றலைத் தனிப்பட்ட, இயங்கும், சுயமாக வழிநடத்தப்படும் ஒன்றாக மீட்டெடுப்பதே இதன் நோக்கம்.
திணிக்கப்பட்ட அறிவிலிருந்து ஆராய்ந்து பெற்ற புரிதலுக்கான மாற்றம். அதிகாரம் சார்ந்த கல்வியிலிருந்து சுயசிந்தனைக்கு. சார்புநிலையிலிருந்து திறனுக்கு.
தனிநபர்மையக் கற்றல் என்பது தனியாகக் கற்பது அல்ல. வகுத்தளிக்கப்பட்ட பாதைக்குக் கற்பவர் சேவை செய்வதற்குப் பதிலாக வழிகாட்டுதல் கற்பவருக்குச் சேவை செய்வதே அதன் பொருள்.
சிந்தனைக்குப் பதிலாகத் தொழில்நுட்பத்தை வைப்பது இலக்கல்ல; உண்மையான சிந்தனையைத் தடுக்கும் தடைகளை அகற்றத் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்துவதே இலக்கு.
அறிவு அணுகத்தக்கதாக, விவாதம் திறந்ததாக, கற்றல் அனுமதியால் கட்டுப்படுத்தப்படாததாக இருக்கும் சூழலை உருவாக்குவது.
தான் எதிர்கொள்ளும் நிறுவனங்களுக்குள்ள அதே ஆய்வை Doctrinai-யும் எதிர்கொள்ள வேண்டும்; அதன் வாக்குறுதிகளால் அல்ல, அது வளர்க்கும் புரிதல், திறன், சுதந்திரத்தால் மதிப்பிடப்பட வேண்டும். இன்னொரு சார்புநிலையையோ வாயிற்காவலரையோ உருவாக்கினால் அது பிரச்சினையை மீண்டும் உருவாக்குகிறது.
ஒவ்வொரு அணுகுமுறையையும்—என்னுடையது உட்பட—தனிநபர் எதைப் புரிந்துகொள்ளவும் செய்யவும் அது உதவுகிறது என்பதன் அடிப்படையில் மதிப்பிடுங்கள்.
ஆழமான நிலையில் கற்றல் உண்மையில் என்ன என்பதையும் மறுசிந்தனை செய்ய வேண்டும்.
ஒரு பழமொழி உண்டு: வாழ்கிறோம், கற்கிறோம்.
ஆனால் நவீன அமைப்புகள் அந்தச் செயல்முறையை முறைப்படுத்தவும் அடக்கவும் முயல்கின்றன. அட்டவணையிடப்பட்ட, அளவிடப்பட்ட, சான்றளிக்கப்பட்ட ஒன்றாகக் கற்றலை மாற்றுகின்றன—இயல்பாகவே சிக்கலான ஒன்றை அமைப்புக்குள் அடக்கும் முயற்சி.
கற்றலை அமைப்புக்குள் அடக்குவது பல வகைகளில் வாழ்க்கையையே அமைப்புக்குள் அடக்கும் முயற்சி.
கோட்பாட்டில் எல்லாவற்றையும் எளிமைப்படுத்தலாம்:
நீங்கள் பிறக்கிறீர்கள்,
உங்களுக்குக் கல்வி அளிக்கப்படுகிறது,
உங்களிடம் பட்டம் இருக்கிறது அல்லது இல்லை,
இறுதியில் நீங்கள் இறக்கிறீர்கள்.
ஆனால் உண்மை அவ்வளவு எளிமையானதல்ல.
வாழ்க்கை அதைவிடச் சிக்கலானது.
புரிதல் நிர்ணயிக்கப்பட்ட பாதையைப் பின்பற்றுவதில்லை.
மனித அறிவாற்றலை நிறுவன வகைகளுக்குள் சுருக்க முடியாது.
கற்றல் இறுக்கமான அமைப்புகளுக்குள் திணிக்கப்படும்போது அத்தியாவசியமான ஒன்று இழக்கப்படுகிறது.
அந்த இழப்பின் விளைவுகள் கருத்தளவிலானவை அல்ல.
உலகின் பல செயல்கேடுகள் மனிதர்கள் அறிவுசார் நிலையில் எப்படி வடிவமைக்கப்படுகிறார்கள் என்பதுடன் தொடர்புடையவை.
சிந்தனையை வளர்க்கக் கல்வி தவறும்போது மக்கள் அதிகப் பகுத்தறிவுள்ளவர்களாவதில்லை—அதிக எதிர்வினையாற்றுபவர்களாகிறார்கள்.
புரிதலின்றி உணர்ச்சியின் அடிப்படையில் செயல்படுகிறார்கள்.
அறிவின்றி உறுதியான கருத்துகளை உருவாக்குகிறார்கள்.
வேகமாக எதிர்வினையாற்றுகிறார்கள்; ஆனால் மேலோட்டமாகச் சிந்திக்கிறார்கள்.
கோபம் பகுத்தறிவின் இடத்தைப் பிடிக்கிறது.
நம்பிக்கை புரிதலின் இடத்தைப் பிடிக்கிறது.
எதிர்வினை சிந்தனையின் இடத்தைப் பிடிக்கிறது.
இது தனிநபரின் பிரச்சினை மட்டுமல்ல.
இது அமைப்புசார் பிரச்சினை.
ஒரு அமைப்பு தொடர்ந்து தெளிவான சிந்தனையை வளர்க்கத் தவறினால் அதன் விளைவுகள் எங்கும் தெரியும்—முடிவுகளில், உரையாடலில், மோதலில், மனித நடத்தையின் ஒட்டுமொத்தத் தரத்தில்.
அதே நேரத்தில் இது தரநிலைகளை நிராகரிப்பதல்ல.
கடுமையான தயாரிப்பின்றி எல்லாப் பணிகளும் இருக்க முடியாது. அறுவைசிகிச்சை நிபுணர் பயிற்சியற்றவராக இருக்க முடியாது. பொறுப்புக்கு ஆழம் தேவை; ஆழத்திற்கு ஒழுக்கம் தேவை.
ஆனால் அதை அடைவதற்கான ஒரே வழி தற்போதைய அமைப்பு அல்ல.
இறுக்கமான நிறுவனப் பாதைகளுக்குள் செலவிடும் ஆண்டுகள் மட்டுமே நிபுணத்துவத்திற்கான வழியாக இருக்கக் கூடாது.
அறிவுக்கும் திறமைக்கும் சிறந்த பாதைகள் இருக்க வேண்டும்—அதிகச் செயல்திறன் கொண்ட, தேவைக்கேற்ப அதிகம் மாறக்கூடிய, மக்கள் உண்மையில் கற்கும் விதத்துடன் அதிகம் பொருந்தும் பாதைகள்.
தரநிலைகளை அகற்றுவது இலக்கல்ல.
நேரத்தைப் புரிதலுடனும்—சான்றிதழ்களை உண்மையான திறனுடனும்—குழப்பும் தேவையற்ற தடைகள், காலாவதியான கட்டமைப்புகள், செயற்கை வரம்புகளை அகற்றுவதே இலக்கு.
அமைப்பு தனது மூல நியாயத்தை இனியும் சார்ந்திருக்க முடியாத கட்டத்தில் நாம் இருக்கிறோம்.
அதன் கட்டமைப்பு வேறொரு காலத்திற்குரியது; ஆனால் எதுவும் மாறாததுபோல் தொடர்ந்து செயல்படுகிறது.
அதிகாரத்தை மட்டுமல்ல, நம்பிக்கையையும் சார்ந்திருந்த முந்தைய ஒவ்வொரு அமைப்பையும் போல—இதுவும் அதே தருணத்தை எதிர்கொள்ளும்:
மக்கள் அதைத் தெளிவாகப் பார்க்கத் தொடங்கும் தருணம்.
அதைத் தவிர்க்க முடியாததாகக் கருதுவதை நிறுத்தும் தருணம்.
இதுவே அந்தத் தருணம்.
அமைப்பில் குறை உள்ளதா என்பது இனி கேள்வியல்ல.
அதைத் தாண்டிச் செல்ல மக்கள் விரும்புகிறார்களா என்பதே கேள்வி.
ஆர்வத்திற்குத் தனிநபர் சிந்தனை அவசியம். உண்மையான கற்றலுக்கு ஆர்வம் அவசியம்.
உங்கள் சொந்தக் கேள்விகளிலிருந்து தொடங்குங்கள். வகுத்தளிக்கப்பட்ட பதில்களைத் தாண்டி அவற்றைப் பின்தொடருங்கள்; கண்டறிவதைச் சோதியுங்கள்; புரிதலைத் திறனாக மாற்றுங்கள். கற்பதைப் பகிருங்கள்; அதே சுதந்திரத்தை மற்றவர்களுக்கு மறுக்கும் தடைகளை எதிர்கொள்ளுங்கள்.
கல்வி தனிநபரிலிருந்து தொடங்க வேண்டும். அது உங்களிடமிருந்து தொடங்கட்டும்.
நீங்கள் தனியாக இல்லை.
Written by Mantvydas P.